My India - ჩემი ინდოეთი

ინდოელი მუსულმანები ითხოვენ, რომ სალმან რუშდი ქვეყანაში არ შეუშვან

2012-01-12T15:40:00.000+04:00

ინდოეთის მუსულმანურითემების ლიდერებმა ქვეყნის ხელისუფლებას თხოვნით მიმართეს, რომ ინდური წარმოშობის ბრიტანელმწერალს სალმან რუშდის ქვეყანაში შესვლა აუკრძალონ. ამის შესახებ BBC News იტყობინება.რუშდი ინდოეთში ჩასვლას აპირებს ლიტერატურულ ფესტივალზე, რომელიც ჯაიპურის შტატში გაიმართება.

ისლამური სემინარისწარმომადგენელმა განაცხადა, რომ ხელისუფლებამ მწერალს ვიზა უნდა გაუუქმოს, რადგან წარსულში„სატანური ლექსების“ ავტორმა მორწმუნეთა გრძნობები შეურაცხყო. რუშდის მეოთხე წიგნი1988 წელს გამოიცა და ისლამური სამყარო მას მკვეთრი კრიტიკით შეხვდა. რამდენიმე ისლამურქვეყანაში წიგნი აკრძალეს. დიდი ბრიტანეთში წიგნის გამოცემიდან მეათე დღეს ამ წიგნისშეტანა ინდოეთშიც აკრძალეს.

როგორც სააგენტოიტყობინება, რუშდიმ ინდოელი მუსულმანების თხოვნას Twitter–ზე თავის მიკრობლოგზე უპასუხადა აღნიშნა, რომ მას ინდოეთის ვიზა არ სჭირდება, რადგან ინდოეთშია დაბადებული. ინდოეთისხელისუფლებამაც განაცხადა, რომ რუშდის ქვეყანაში შესვლას ვერ დაუშლიან, რადგან მასაქვს საბუთი, რომელიც მის ინდურ წარმოშობას ადასტურებს (PIO).

სალმან რუშდიმუმბაიში (ყოფილი ბომბეი) დაიბადა, მაგრამ ამჟამად ხან აშშ–ში და ხან დიდ ბრიტანეთშიცხოვრობს. მწერალს დიდი პოპულარობა მოუტანა სწორედ მისმა „სატანურმა ლექსებმა“, რომლისშეტანაც აკრძალულია პაკისტანში, სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში, სინგაპურსა და რამდენიმესხვა ქვეყანაში.

ლედი გაგას ინდურ ფილმში სურს მონაწილეობა

2012-01-07T18:56:00.000+04:00

პოპ–მომღერალმალედი გაგამ ბოლივუდურ ფილმში გადაწყვიტა მონაწილეობა. მომღერალი ინდოეთში გასული წლისოქტომბერში იმყოფებოდა, სადაც ამ ქვეყანაში თავისი პირველი კონცერტიც გამართა. ვიზიტის დროსლედი გაგამ ცნობილი ინდოელი მსახიობები გაიცნო. მსახიობებმა მომღერალი დაარწმუნეს,რომ ბოლივუდის ერთერთ რომელიმე ფილმში მიიღოს მონაწილეობა.

„ახლახანს პარიზშიბოლივუდურ ფილმს ვუყურე“, – ამბობ მომღერალი – „და ჩემი ინტერესი ინდოეთის მიმართ უფროგაიზარდა. ბოლივუდში როლის მიღება მინდა. მომწონს როგორ ცეკვავენ მსახიობები, მათიჩაცმულობაც მომწონს“.

როგორც მარკეტინგშიწარმატებული ვარსკვლავი, ლედი გაგა ფიქრობს, რომ ამ გადაღებებამდე ცუდი არ იქნება,თუ ინდოელ თაყვანისმცემლებს დაუმეგობრდება. ამ მიზნით იგი თაყვანისმცემლებისთვის უფასოკონცერტის ჩატარებასაც აპირებს.

„ინდოეთი ძალიანდიდ აღტაცებას იწვევს ჩემში“ – ამბობს მომღერალი – „მათი მუსიკა, მათი ჩაცმის სტილიდა მატი სოფლური ცხოვრება ძალიან დიდ შთაბეჭდილებებს მიტოვებს. მომავალში, როცა ინდოეთშიკიდევ ჩავალ, ჩემს თაყვანისმცემლებს უფასო შოუს ჩავუტარებ“.

რუსეთში „ბჰაგავად–გიტას“ ექსტრემისტულ წიგნად აღიარება გადაიფიქრეს

2011-12-30T17:00:00.002+04:00

თითქმის ორი კვირისმანძილზე უსიამოვნო სიტუაცია სუფევდა ინდოეთსა და რუსეთს შორის ურთიერთობებში, რომლებსაცსტაბილური თბილი და პარტნიორული ხასიათი აქვს ჯერ კიდევ საბჭოთა დროიდან მოყოლებულიდა დღემდეც თითქმის არ ჩრდილი არ მისდგომია, თუ არ ჩავთვლით ალკოჰოლით გაჟღენთილი თავზეხელაღებულიტუსი ტურისტების უმსგავსო საქციელით შეწუხებულ ადგილობრივ მოსახლეობას ზღვისპირა საკურორტოქალაქ გოაში. ეს ბოლო სერიოზული უსიამოვნება კი, რომლის გამოც ორივე ქვეყნის საგარეოუწყებებიც კი იძულებული გახდნენ სპეციალური განცხადებები ეკეთებინათ, გამოწვეული იყოიმით, რომ რუსეთის ქალაქ ტომსკის პროკურატურამ მოულოდნელად გადაწყვიტა, რომ ძველინდურიწმინდა წიგნი „ბჰაგავად–გიტა“ ექსტრემისტული წიგნია და სასამართლოს მისი აკრძალვისმოთხოვნით მიმართა.

ადვილი წარმოსადგენია,რა რეაქცია შეიძლება მოჰყოლოდა ასეთ უგუნურ გადაწყვეტილებას თვითონ ინდოეთში და ყველასაღად მოაზროვნე ადამიანის მხრიდან, როდესაც 21–ე საუკუნეში მილიარდობით ადამიანისთვისუმნიშვნელოვანეს სასულიერო სიწმინდეს „ექსტრემისტულად“ მოიხსენიებენ და მის გასამართლებასაცაპირებენ. მთელი კვირის განმავლობაში, ვიდრეტომსკის სასამართლოში საქმის განხილვა დაიწყებოდა, დელიში, რუსეთის საელჩოსთან ხალხმრავალისაპროტესტო აქციები ტარდებოდა, რომლის მონაწილენიც აღშფოთებას გამოხატავდნენ რუსეთშიწამოწყებულ საქმესთან დაკავშირებით და აცხადებდნენ, რომ ეს პროცესი ინდოეთის ეროვნულსიწმინდეს შეურაცხყოფს. უმოქმედოდ არც ინდოეთის ხელისუფლება დარჩენილა და დიპლომატიურიგზებით შეეცადა პროტესტის გამოხატვას.

რუსეთის ხელისუფლებასაგარეო საქმეთა სამინისტროს სახით შეეცადა განემარტა ტომსკში მიმდინარე მოვლენებიდა განაცხადა, რომ პროკურატურას პრეტენზიები აქვს წიგნთან „ბჰაგავად–გიტა ისეთი როგორიცარის“ და რომ ეს პრეტენზიები შეეხება არა წმინდა წიგნის ტექსტს, არამედ კომენტარებს,რომელიც ამ წიგნის რუსულ თარგმანს ახლავს თან.

„ბჰაგავად–გიტა“(უფლის საგალობელი) დაწერა კრიშნას ცნობიერების საერთშორისო საზოგადოების დამაარსებელმასვამი პრაბჰუპადამ. 1968 წელს წიგნი ინგლისურ ენაზე ითარგმნა და იმავე 60–იან წლებშირუსულ ენაზეც გამოიცა. წიგნი კრიშნაიტების წმინდა წიგნს წარმოადგენს მთელს მსოფლიოშიდა ამავე დროს ეს რელიგიური პოემა დიდი ინდური ეპოსის „მაჰაბჰარატას“ შემადგენელი ნაწილიცაა.

ტომსკში სასამართლოპროცესის დაწყებამდე მოსკოვში მცხოვრები ინდოელებმა და ასევე ადგილობრივმა კრიშნაიტებმაინდოეთის პრემიერ–მინისტრს თხოვნით მიმართეს არ დაეშვა რუსეთში „ბჰაგავად–გიტას“ აკრძალვა.საბოლოო ჯამში, ორი დღის წინ ციმბირის დედაქალაქად აღიარებული ტომსკის სასამართლომპროკურატურის მოთხოვნა არ დააკმაყოფილა და უარი განაცხადა, რომ ინდუსებისა და კრიშნაიტებისსიწმინდე „ექსტრემისტულ“ წიგნად გამოეცხადებინა.

სიმართლე გითხრათ,რუსეთში ბოლო წლებში განვითარებული მოვლენების ფონზე, არ მეგონა, რომ სასამართლო რაიმეგონივრულ გადაწყვეტილებას მიიღებდა იმ დროს, როცა რეგიონების დონეზე საკანონმდებლოორგანოები ქსენოფობური კანონების დამტკიცებით არიან დაკავებულნი და იმ დროს, როდესაცრუსეთის ხელისუფლება საკუთარ ქვეყანაში დემოკრატიის სრული უგულვებელყოფით სხვა ქვეყნებშიცდილობს ადამიანის უფლებების დარღვევების დაფიქსირებას. რუსეთი და ინდოეთი დღემდე არაუბრალოდ მეგობრულ ურთიერთობებს ინარჩუნებენ, არამედ უმსხვილესი სავაჭრო პარტნიორებიცარიან. ინდოეთი რუსული წარმოების იარაღის გასაღების უდიდეს ბაზრად ითვლება და რუსეთიცდიდ მოგებას ნახულობს ინდოეთიდან შემოსული მილიარდებით. გამორიცხული არ არის, რომ სულელურისასამართლო პროცესიც იმიტომ დასრულდა ასეთი ვითომ „სამართლიანი“ გადაწყვეტილებით, რომრუსეთ–ინდოეთის დიდი ხნის პარტნიორობას წიგნის „გამამტყუნებელი“ განაჩენი უზარმაზარზიანს მიაყენებდა.

სხვა სტატიები ამ თემაზე:
* გაუდია–ვაიშნავიზმი (კრიშნაიზმი)

* სიქჰიზმი

* ინდუიზმი

ინდოეთში სპერმის მთავარი დონორები მოზარდები არიან

2011-12-20T18:11:00.002+04:00

ვინც ჩემს ბლოგზეხშირად შემოდის, ან თუნდაც იშვიათი სტუმარია, იცის ალბათ, რომ დელიკატურ თემებზე იშვიათადვეხები, მიუხედავად იმისა, რომ ამ მრავალფეროვან ქვეყანაში ყველაფერი ხდება, რაც კი შეიძლებაადამიანის გონებამ წარმოიდგინოს. ეს ალბათ ბავშვობიდან გამოყოლილი რომანტიული გრძნობებისბრალია, რაც ამ ოცნების ქვეყანასთან მაკავშირებს. ამიერიდან ვეცდები ეს რომანტიულობამეტ–ნაკლებად რეალობისგან შემოჭრილი, ზოგჯერ უსიამოვნო ნიავითაც გავაზავო, რათა რომანტიკისკუნძულზე მარტოდმარტო არ აღმოვჩნდე და ათასი ღმერთების ქვეყანაში გამგზავრების მსურველებსაცმცდარი, ცალხაზოვანი, მხოლოდ დადებითი წარმოდგება არ შევუქმნა.

ამჯერად ინდოელმოზარდებზე მოგითხრობთ, რომლებმაც დღევანდელ რთულ სამყაროში ფულის შოვნის ორიგინალურმეთოდს მიაგნეს, რათა მშობლებისთვის არ დასჭირდეთ ხვეწნა, რომ უფრო მეტი ჯიბის ფულიმისცენ. ძვირადღირებული ღამის კლუბებში გასეირნების და ახალი გასართობების ძებნის სურვილიმოზარდ ბიჭებს უბიძგებს შემოსავლის ნებისმიერი წყარო გამოიყენონ. ადგილობრივი ჩინოვნიკებიფრიად გააკვირვა სპერმის დონორების სტატისტიკამ, რომლის მიხედვითაც დონორთა უმეტესობას15–18 წლის მოზარდები შეადგენენ. სპერმის ყოველი ნიმუშისთვის დონორ ახალგაზრდებს1000–დან 2000 რუპიამდე უხდიან (22–44 აშშ დოლარი).

თუმცა ინდოეთისსამედიცინო კვლევების საბჭოს სახელმძღვანელო პრინციპები კრძალავს დონორებად 18 წლამდემოზარდების გამოყენებას, მაგრამ ამ ქვეყანაში არც მოზარდებს და არც ექიმებს კანონებისმაინც და მაინც არ ეშინიათ და მათი დარღვევაც ჩვეულებრივი ამბავია. კორუფცია კი მოუხდელისენია ამ ქვეყნისა, რომელშიც უკვე კარგა ხანია მილიარდზე მეტი ადამიანი ცხოვრობს დამოსახლეობის რაოდენობა კიდევ დღითიდღე იზრდება.

ინდოეთში ერთიმეორის მიყოლებით იხსნება სპერმის ახალ–ახალი ბანკები. ზრდასრულ მოსახლეობაში დონორთარაოდენობა არ მატულობს, რადგან სოციალური ნორმები მათ მსგავს საქციელს უკრძალავს. დონორულისპერმის მოლოდინში მყოფ წყვილებს რომ შვილის გაჩენის საშუალება მიეცეთ, დონორთა ბანკებიდანაკლისს სტუდენტების მეშვეობით ავსებენ. ამ დროისთვის ფულის შოვნის ეს მეთოდი ახალგაზრდებშიერთერთ პოპულარულ საშუალებად ითვლება.

ინდოეთის დედაქალაქი 100 წლის იუბილეს აღნიშნავს

2011-12-14T14:09:00.002+04:00

1911 წლის 12 დეკემბერს დელიში გადატანილი იქნა ბრიტანელი ვიცე–მეფის რეზიდენცია, თუმცა ოფიციალურად დელის დედაქალაქი 1947 წელს ეწოდა დამოუკიდებლობის აღიარების შემდეგ. დედაქალაქად ჩამოყალიბებაში ქალაქს მეტწილად ხელი შეუწყო იმან, რომ ის ქვეყნის შუაგულშია განლაგებული. ქალაქის ხელისუფლება "კულტურული" ღონისძიებების ჩატარებას გეგმავს, რომლებიც მომავალი წლის იანვარში დაიწყება და მთელ წელს გასტანს.

პაკისტანელი მსახიობი ქალის დაპირისპირება მოლასთან პირდაპირ სატელევიზიო ეთერში

2011-12-13T16:40:00.002+04:00

რამდენიმე თვის წინ პაკისტანის ტელევიზიის პირდაპირეთერში დაპირისპირება მოხდა მსახიობ ქალს ვინა მალიქსა და ადგილობრივ მოლას შორის.დაპირისპირების მიზეზი ის გახდა, რომ მალიქმა მონაწილეობა მიიღო პოპულარულ ინდურ ტელეშოუშიBigg Boss, რომელიც შოუ Big Brother–ის ინდური ვერსიაა. სატელევიზიო ტოკ–შოუში მოლამმსახიობის ქმედება დაგმო და განუცხადა, რომ მან პაკისტანი შეარცხვინა და რომ სრულიადპაკისტანის მოსახლეობა მის აზრს იზიარებს. მოლამ ასევე განაცხადა, რომ პირადად ინდურიტელეშოუ არ უნახავს, მაგრამ იცის ყველაფერი, რაც იქ ხდებოდა.

ვინა მალიქი საკმაოდ ემოციურად პასუხობდა მოლას შენიშვნებსდა დარიგებებს, რა დროსაც განუცხადა მას, რომ მოლა უფლის სახელით სქესის შევიწროებასახდენს. მისივე თქმით, რელიგიური მოღვაწეებს თუ ისლამის დაცვა სურთ. უამრავი სხვა სფეროა,სადაც მათ საკუთარი შესაძლებლობების გამოვლენა შეუძლიათ და ნუ დაკარგავენ დროს მსახიობისქმედებების კრიტიკაზე. მისი თქმით, პაკისტანის მოსახლეობის ცხოვრებაში უამრავი სხვადასხვასფეროა, რომლებიც გამოსასწორებელია და გაუმჯობესებას საჭიროებენ, იმის ნაცვლად, რომსასულიერო პირებმა მსახიობი ამორალურ ქმედებებში დაადანაშაულონ.

სულ ახლახანს კი ვინა მალიქი ახალ სკანდალში გაეხვა,რაც ალბათ მის მოწინააღმდეგე ფუნდამენტალისტ მორწმუნეებს ახალ არგუმენტებს მისცემსხელთ ახალგაზრდა მსახიობის წინააღმდეგ. ჟურნალ FHM–ის ინდური გამოცემის დეკემბრის ნომერშივინა მალიქის შიშველი ფოტოსესია გამოქვეყნდა, სადაც პაკისტანელი ლამაზმანი „ევას კოსტუმში“პოზირებს, ხოლო მის მკლავს პაკისტანის სადაზვერვო სამსახურის ISI–ის ინიციალების ტატუამშვენებს.

როგორც ცნობილია ინდოეთი და პაკისტანი დიდი ხანია მტრულდამოკიდებულებაში არიან მას შემდეგ, რაც 1947 წელს ინდოეთმა დამოუკიდებლობა მოიპოვა.მთელი ამ დროის განმავლობაში ეს ორი ქვეყანა სამჯერ იმყოფებოდა საომარ მდგომარეობაშიერთმანეთთან, ხოლო ინდური მხარე ISI–ის მრავალჯერ ადანაშაულებდა ინდოეთის ტერიტორიაზემომხდარი ტერაქტების დაფინანსებაში.

რა ელის ვინა მალიქს ამ ფოტოსესიის გამო და უნდა ეშინოდესთუ არა მას მორიგი შეტევისა ისლამისტი ფუნდამენტალისტების მხრიდან, ამ კითხვაზე ვინამმყისიერად განაცხადა, რომ გამოცემას სასამართლოში უჩივლებს, რადგან მას არა თუ არასდროსარ ჰქონია მსგავსი ტატუ სხეულზე, არამედ იმის გამოც, რომ არცერთი გამოცემისთვის შიშველფოტოსესიაში მონაწილეობა არ მიუღია. ჯერჯერობით მოვლენები ასე ვითარდება და უცნობიარა მოჰყვება ამ ყველაფერს, თუმცა ისიც გაურკვეველია, თუ ფოტოზე ვინა არ არის გამოსახული,მაშინ ვისი სურათებია?...

ყველაზე ძვირადღირებული სახლი მსოფლიოში

2011-12-09T16:06:00.001+04:00

ინდოეთის ყველაზე მდიდარმა ადამიანმა მუკეშ ამბანიმ1 მილიარდი დოლარის ღირებულების სახლი აიშენა. ეს ყველაზე ძვირადღირებული სახლია ისტორიაში.ამ 27 სართულიანი სახლის მშენებლობას, რომელშიც ახლა ექვსსულიანი ოჯახი ცხოვრობს, შვიდიწელი დასჭირდა.

ყველაზემდიდარი ინდოელის მუკეშ ამბანის სახლი. სახლს ანტილია უწოდეს მითიური კუნძულის საპატივსაცემოდ.

სახლში არის აუზი და იოგას სტუდია, ასევე არის სპეციალური ოთახი, სადაც მუმბაის მწველ სიცხეს ხელოვნური თოვლის ქვეშ შეაფარებთ თავს.

სახლისსამი აივნიდან, რომლებზეც გაშენებულია ბაღები, ტერასები და ჯანმრთელობის კლუბი, არაბეთისზღვაზე შესანიშნავი ხედი იშლება (ასევე მუმბაის ჯურღმულებზეც...).

დაცვის თანამშრომელი დგას 27 სართულიანი სახლის შესასვლელთან, სადაც უმდიდრესი ინდოელი ბიზნესმენი მუკეშ ამბანი ცხოვბრობს.

„ესსიმდიდრის კოლოსალური გამოვლინებაა“ – ამბობს ჰამიშ მაკდონალდი, ავტორი წიგნისა „ამბანიდა ვაჟები: ბიზნესის ისტორია“, – „ეს არის ოლიგარქების პოზიციონირების საშუალება, როგორცინდოეთის ახალი მაჰარაჯებისა“.

ახალგაზრდა მუშა 27–სართულიანი სახლის წინ, სადაც ელოდება, როდის დაცლიან

მარმარილოს, რომელიც მუკეშ აბანის მოუტანეს.

ამბანისსახლი (ცენტრში) – ყველაზე ძვირადღირებული სახლი მსოფლიო ისტორიაში.

ბითლების აშრამი რიშიკეშში

2011-12-07T15:43:00.001+04:00

მიტოვებული კორპუსები, სანახევროდ დანგრეული მედიტაციისდარბაზები, ბილიკები, რომლებსაც ბალახმა გადაუარა, ჩამსხვრეული ფანჯრები და კედლიდანჩამოყრილი ნალესი... როგორ მოხდა, რომ ეს ოდესღაც სუპერპოპულარული აშრამი, რომელიცტრანსცედენტალური მედიტაციის ფუძემდებელმა მაჰარიშიმ შექმნა და რომელსაც ლეგენდარულიბითლები სტუმრობდნენ, დღეისათვის მიტოვებულია და სრული განადგურებისა და გაჩანაგებისპირას დგას? ამბობენ, რომ ეს ადგილი დაწყევლილია და რომ მხოლოდ ბითლების თავზეხელაღებულიფანატების მცირე ჯგუფებს ან მამაც მოგზაურებს შეუძლიათ წვიმებისგან დაჟანგებული ამკარის შეღება. რა დაემართა სინამდვილეში მაჰარიში მახეშ იოგას აშრამს და რა გავლენამოახდინა გურუმ ჯგუფის ისტორიაზე?

1968 წლის 15 თებერვალს ლენონი და ჰარისონი ცოლებთანერთად ჩავიდნენ მტვრიან დელიში, ჩაბარგდნენ ტაქსიში და რიშიკეშამდე ექვსსაათიანი გზისგავლის შემდეგ მაჰარიშის აშრამის ზღურბლს გადააბიჯეს. მაკარტნი და სთარი მეგზურ გოგონებთანერთად მეგობრებს ოთხი დღის შემდეგ შეუერთდნენ. სავარაუდოა, რომ ბიჭებს თავიანთმა არჩევანმაიმედები არ გაუცრუა, რადგან ე.წ. „ბითლების აშრამი“ მედიტაციის სხვა ადგილობრივი სკოლებისგანგანსხვავებით, რბილად რომ ვთქვათ, ასკეტური ადგილი სულაც არ ყოფილა. წმინდანების დაბლობში,რომელიც ჰიმალაების ფერხთითაა, 57 კვადრატულ კილომეტრზე (?!) გაშლილი მედიტაციის საერთაშორისოსკოლა მდინარე განგიდან 150 მეტრში მდებარეობს და გარშემორტყმულია ჯუნგლებით. ამ ადგილასყველაფერი იყო საიმისოდ, რომ განებივრებულ დასავლელ ადამიანს ფუფუნებაში ეგრძნო თავი.ყველა კელიაში კონდიციონერი და გათბობის ინდივიდუალური სისტემები იყო დაყენებული, გამართულიწყალგაყვანილობა კარგად მუშაობდა და ოთახებში მოსახერხებელი დასავლური ავეჯი იდგა.აშრამის ტერიტორიაზე იყო ფოსტა, ბანკი და ვერტმფრენების მოედანი. წარმოიდგინეთ რამდენიძალისხმევა და ფული დასჭირდა იმას, რომ ინდოეთის ჯუნგლებში 1968 წელს ასეთი პირობებიუზრუნველეყოთ?

დღესდღეობით აშრამის კარიბჭე ასე გამოიყურება. არც თუისე ბევრ ადამიანს შეუძლია, რომ აშრამის გზა გასწავლოთ და თუ ზუსტი კოორდინატები არგაგაჩნიათ, დიდი რისკია, რომ დაიკარგებით.

ბუნება აქტიურად იღებს თავისას და ეს მიტოვებული ადგილიინდიანა ჯონსის შესახებ ფილმის გადასაღებ მოედანს უფრო დაემსგავსა.

60–იანი წლების შუა პერიოდიდან ბითლებმა საკუთარი მზერარმოსავლურ სწავლებებს მიაპყრეს, იმავდროულად იღებნენ ლსდ–ს და სხვა ნარკოტიკულ საშუალებებს„ცნობიერების გასაფართოებლად“. მაგრამ ულესში, მაჰარიშის სემინარზე ტრანსცენდენტალურიმედიტაციის საფუძვლების შესაწავლის შემდეგ მათ პრესას საჯაროდ განუცხადეს, რომ ფსიქოდელიკებზეუარს აცხადებენ სულერი პრაქტიკების სასარგებლოდ. სწორე მაშინ მიიღეს მათ გურუს წინადადება,რომ სწავლება გაევლოთ მის ახალ აშრამში, რომელიც რიშიკეშში აშენდა.

მედიტაციისა და მაჰარიშის ლექციებისთვის დათმობილი დღეებიჯგუფის მორალურ მდგომარეობაზე დადებითად აისახა. ოდესღაც დაცარიელებულმა მუსიკოსებმაახალი შემოქმედებითი ძალების მოზღვავება იგრძნეს. ბევრს მიაჩნია, რომ სწორედ ეს დროიყო ყველაზე ნაყოფიერი ჯგუფისთვის. მაგრამ რაღაც მომენტში აშკარად რაღაც მოხდა...

ის ადგილები, სადაც ადრეფანჯრები იყო ჩასმული, გარედან შიშისმომგვრელად გამოიყურება, ხოლო შენობის შიგნიდანზღაპრული ხედები იშლება ტყეზე. ძველი ფუფუნებიდან კვალიც კი არ დარჩა, მაგრამ მაინცჩანს რამდენი სიყვარული იქნა ჩადებული ადამიანების მიერ აშრამის მშენებლობისას.

სულიერებით გაჟღენთილ ამ ადგილას გარყვნილებამ შეაღწია.ალკოჰოლი, ნარკოტიკები, უწესრიგო სქესობრივი კავშირები... ინდოეთის ხელისუფლებას მეტისმოთმენა აღარ შეეძლო, რომ მედიტაციის სკოლის საფარქვეშ გარყვნილების ბუდე ჰყვაოდა. დუქანი დახურეს, მლოცველები გაყარეს, ხოლო მაჰარიშიხელისუფლების დევნას დასავლეთში გაექცა. ეს ადგილი კი დაბლობში მყოფმა მოხუცმა სადჰუებმადაწყევლეს. STOP! ეს ვერსია ინტერნეტში საკმაოდ გავრცელებული კი არის, მაგრამ რაღაცფაქტები ერთმანეთს არ ემთხვევა. და საერთოდ, უფრო რაღაც სისულელეს ჰგავს.

ჩაბნელებულ დერეფნებშისეირნობისას ალაგ–ალაგ ბითლებისადმი სამუდამო სიყვარულის ტექსტებს გადააწყდებით შენობისკედლებზე, რომლებიც ჯგუფის ფანატებმა ამოკაწრეს.

სულაც არ ყოფილა ასე ეს ყველაფერი. ჯგუფის წევრები თანდათანობითსწავლებაში ეფლობოდნენ და სულ უფრო დამოკიდებულნი ხდებოდნენ გურუ მაჰარიშიზე, რომელიცსახელგანთქმულ მიმდევრებს სულ უფრო მეტ და მეტ ფულად შენატანებს თხოვდა მთელ მსოფლიოშისწავლების გასავრცელებლად. მაგრამ რაღაც მომენტში ბიჭები მიხვდნენ, რომ ასე გაგრძელებაშეუძლებელი იყო. ერთ მშვენიერ დღეს ოთხეულმა თავისი ბარგი მოკრიბა და აშრამიდან აორთქლდა.როცა მაჰარიშიმ გააცნობიერა, რომ შემოსავლების წყარო დაიშრიტა, გულში ოთხეული დაწყევლა,აშრამში დარჩენილი ხალხი გაყარა და დასავლეთისკენ აიღო გეზი ახალი მდიდარი გულუბრყვილოადამიანების მოსაძებნად... ისევ რაღაც დეტექტიურ პამფლეტს დაემსგავსა. ნუთუ ეს ყველაფერიასე მიშვებული იყო?...

სახურავზე ასულები კვერცხისფორმის სამედიტაციო ოთახებს დაინახავთ. დაჟანგებულ კიბეებს ხედავთ? ამ კიბით მლოცველისპეციალურ ადგილზე ადიოდა, სადაც საათებს ატარებდა მედიტაციაში და რელაქსაციაში. მაგრამახლა აშრამში მხოლოდ ტუკანები და მაიმუნები ცხოვრობენ და მათაც ვერ შეხვდებით...

ბოლოს და ბოლოს და დაემართა აყვავებულ სკოლას? ნამდვილადჰქონდა თუ არა ადგილი დაწყევლას? რატომ დატოვეს ბითლებმა რიშიკეში? რეალობა საკმაოდპროზაული აღმოჩნდა.

აშრამში ცხოვრება არც ისე ადვილი იყო. მედიტაციაში გატარებულისაათები და ზოგჯერ მთელი დღეები და ღამეები, მკაცრი ვეგეტარიანული საკვები, რომელიცყველას არ მოსწონდა მაინც და მაინც. ვიღაცას ბანალური ანგინა დაემართა. იყო უფრო სერიოზულიპრობლემებიც, დიზენტერიის და სხვა ამებების სახით. ხოლო თუ იმასაც გავითვალისწინებთ,რომ კოღოები, ობობები, ქურდბაცაცა მაიმუნები და სხვა ათასი უბედურება, რომელსაც ინდოეთისტყეებში ძებნაც არ სჭირდება... ჯობია აქ აღარ გავაგრძელოთ :)

ყველაზე პირველი ჩემოდნები სთარების ოჯახმა ჩაალაგა.მეუღლეებმა დაიჩივლეს, რომ ვეგეტარიანული საკვები არ მოსწონთ, კერძების ბევრ კომპონენტზერინგოს ალერგია ჰქონდა და ისიც იძულებული იყო დაკონსერვებული ლობიო ეჭამა. და კიდევ,შვილები მოენატრათ. ამის შემდეგ მაკარტნის რიგი დადგა, დაიჩვილა, რომ აუცილებლად უნდაიყოს ლონდონში. ლეონონმა და ჰარისონმა სკოლა მაშინ დატოვეს, როცა მია ფეროუმ და რამდენიმესხვა ქალმა დაიჩივლა, რომ გურუ მათ აწუხებდა სექსუალური თვალსაზრისით. მაჰარიშის ასეთმასაქციელმა განსაკუთრებით აღაშფოთა ლენონი. იმდენად, რომ მან სიმღერაც კი დაწერა SexySadie. მაგრამ მოგვიანებით სკანდალის მონაწილე ქალებმაც და ბითლებმაც მომხდარის მიმართდამოკიდებულება შეიცვალეს და ზოგიერთი მათგანი მაჰარიშის წინაშე საკუთარი დანაშაულისმონანიებასაც კი ცდილობდა.

ხოლო აშრამი, მიუხედავად იმისა, რომ პოპულარობას კარგავდათანდათან, კიდევ 16 წლის მანძილზე მუშაობდა. 1984 წელს ინდოეთის უზენაესმა სასამართლომის მიწები, სადაც აშრამია განლაგებული, შაჰაჯის ნაციონალურ პარკად გამოაცხადა. სკოლისმიწა მაჰარიშის არ ეკუთვნოდა და გურუ მას სახელმწიფოსგან ქირაობდა. აშრამის თანამშრომლებსსულ რამდენიმე დღე მისცეს, რომ ყველაფერი გაეტანათ, რისი წაღებაც შეეძლოთ. მაჰარიშისაცმეტი რა დარჩენოდა, გარდა იმისა, რომ ინდოეთი დაეტოვებინა და დასავლეთში წასულიყო.აშრამის კარი ყველასთვის დაიკეტა. ან მათთვის, ვინც ადგილობრივ მარტოხელა დარაჯისთვის50 რუპიას (1 დოლარზე ოდნავ მეტი) ვერ გაიმეტებს.

და მაინც, აშრამში არც თუ ისე მშვიდად მიმდინარეობდაბითლების ცხოვრება, მათ შორის გურუსთან ბიჭების ფინანსური უთანხმოებების ჩათვლით, ამასთან,საკმაოდ სერიოზული უთანხმოებებისაც. და მაინც, მოდით თხრობა ნეიტრალურ ნოტზე დავასრულოთდა ყოველ ჩვენგანს მივცეთ უფლება, თვითონ განსაზღროს თავისი დამოკიდებულება ბითლებისმიმართ და მაჰარიშის, მისი სწავლებისა და ტრანსცენდენტალური მედიტაციის მიმართაც. ხოლობოროტ აზრებს ენა გამოვუყოთ ისევე, როგორც ამას აშრამის შესასვლელთან ჩამსხდარი ბრძენკაცებიაკეთებენ :)

აიშვარია რაიმ გოგონა გააჩინა

2011-11-17T13:36:00.001+04:00

აიშვარია რაიმთავის მეუღლეს, აბჰიშეკ ბაჩანს ქალიშვილი გაუჩინა. სასიხარულო ამბავი სრულიად მსოფლიოსბედნიერმა ბაბუამ, აბჰიშეკის საქვეყნოდ ცნობილმა და ინდოეთში პოლიტიკოსებზე მეტად პოპულარულმაამიტაააააააბჰ ბაჩანმა აცნობა :) „უმშვენიერესი გოგონას ბაბუა გავხდი!“, – დაწერა ბოლივუდისცოცხალმა ლეგენდამ თავის ტვიტერზე. სწორედ ბაბუას დამსახურებით შეიტყო თავის დროზეჯამაათმა ერთ დროს მსოფლიოს ნომერ პირველი ქალიშვილის, ამჯერად კი მისი რძლის აიშვარიასფეხმძიმობის შესახებაც და მაშინაც ტვიტერის მეშვეობით. დარჩნენ ჟურნალისტები უმუშევარი...რას გვიშვება ეს ტექნოლოგიები :)

აიშვარიას დააბჰიშეკის ქალიშვილი ამ სამყაროს სამშაბათს დილით მოევლინა მუმბაის Seven Hills–ისსაავადმყოფოში. ინდური პრესა დიდ ყურადღებას იჩენდა აიშვარიას ფეხმძიმობის მიმართ დამანამდე ვრცელდებოდა ცნობები, რომ „მის მსოფლიო 1994“–ს ხუთშაბათს უნდა ემშობიარა.ბუკმეკერები კი აქტიურად იღებდნენ ფსონებს, როდის გააჩენდა უკვე ჰოლივუდშიც საკმაოდპოპულარული მსახიობი და რა სქესის იქნებოდა მისი პირველი შვილი.

აიშვარია ოთხიწლის წინ გათხოვდა და მას მერე მუდმივად დადიოდაჭორები მსახიობის ფეხმძიმობის შესახებ. მაგრამ აბჰიშეკი ამბობდა, რომ შვილის გაჩენასარ ჩქარობენ და რომ ეს თავის დროზე მოხდება.

სხვა სტატიები ამ თემაზე:
* აიშვარია და აბჰიშეკი პირველ შვილს ელოდებიან

ინდოეთში ყველაზე მდიდრული ქორწილისთვის ემზადებიან

2011-11-15T13:31:00.001+04:00

ინდოეთში ერთერთიყველაზე მდიდრული ქორწილისთვის ემზადებიან, რომელსაც 100 ათასი სტუმარი დაესწრება.ქორწილი ჩრდილოეთში მდებარე უტარ–პრადეშის შტატის ქალაქ საიფრაიში გაიმართება და 6დღე გასტანს. დღესასწაულის მთავრი გმირები 23 წლის პრატიკ იადავი და 21 წლის აპარნაბიტა იქნებიან, რომლებიც ქვეყნის ორ ცნობილ და გავლენიან ოჯახებს წარმოადგენენ. საქმროსმამას ადრე თავდაცვის მინისტრის თანამდებობა ეკავა და დღესდღეობით ინდოეთის სოციალისტურპარტიას ხელმძღვანელობს.

პატარძალი ინდოეთისერთერთი ყველაზე გავლენიანი გაზეთის The Times of India–ს რეგიონალური გამოცემის მთავარირედაქტორის არვინდ სინგჰ ბიშტას ოჯახიდანაა. დღესდღეობით ახალგაზრდები დიდ ბრიტანეთშისწავლობენ: ვაჟი – ლიდსში, გოგონა – მანჩესტერში.

ქორწილის 6 დღესგასტანს. საზეიმო ღონისძიებები 2 დეკემბერს საიფრაიში დაიწყება და შემდეგ უტარ–პრადეშისშტატის დედაქალაქში – ლაკხნაუში გადაინაცვლებს, სადაც 7 დეკემბერს დასრულდება 1500კაცზე გათვლილი გრანდიოზული ბანკეტით.

უშუალოდ საქორწინოცერემონია მესამე დღეს გაიმართება. სწორედ ამ ცერემონიაზე შეიკრიბება ინდოეთის სხვადასხვაკუთხეებიდან ჩასული 100 ათასამდე ადამიანი, ძირითადად სოციალისტური პარტიის მომხრეები.გარდა ამისა, ახალდაქორწინებულებს შეუღლებას მიულოცავს ინდოეთის თითქმის მთელი ბომონდი– პოლიტიკოსები, ბიზნესმენები, კულტურისა და სპორტის მოღვაწეები.

ქორწილი ადგილობრივიმოსახლეობისთვის დიდი მოვლენა იქნება და მათთვის სუფრა პირდაპირ ქუჩებში გაიშლება.ქორწილის ხარჯები წინასწარ დაანგარიშებული არ არის, თუმცა უკვე ისედაც ცხადია, რომგრანდიოზული თანხები დაიხარჯება.

ინდოელი მამაკაცების ეროვნული სამოსი

2011-11-03T15:53:00.003+04:00

დჰოტი – ინდოელი მამაკაცების დრაპირებული სამოსი, რომელიცთეძოებზე მაგრდება. დჰოტი არის სწორი მართკუთხა ქსოვილის ნაჭერი, რომლის სიგრძე 5 მეტრამდეაღწევს, თეთრი ან სხვა ერთფეროვანი ქსოვილისგან დამზადებული. არსებობს დჰოტის დრაპირებისსხვადასხვა მეთოდი, მაგრამ არის ასევე ერთიანი სტილიც. დრაპირება იწყება ნაჭრის შუანაწილიდან და არა ბოლოდან. ნაჭრის ცენტრალურ ნაწილს თეძოებზე იხვევენ და წინა მხარესკრავენ კვანძში. ნაკეცებად დალაგებული ნაჭრის მარცხენა ნაპირს მარცხენა ფეხის გარშემოახვევენ და ქამარზე იმაგრებენ წელის მიდამოში, ხოლო მარჯვენა კიდე ასევე დრაპირდებანაკეცებად და ქამარზე მაგრდება მუცლის ქვემოთ.

ჩრდილოეთ ინდოეთშიდჰოტის ატარებენ ქურთასთან ერთად (გრძელი ხალათი). ამ შეხამებას ეძახიან „დჰოტი ქურთას“.სამხრეთ ინდოეთში დჰოტის იცვამენ ანგავაშტრამთან ერთად (მხრებზე მოსასხამი). უფრო ხშირადდჰოტის იცვამენ ზეიმებსა და საოჯახო დღესასწაულებზე. ზოგიერთი მამაკაცი ყველა სხვასამოსს დჰოტის ამჯობინებს და ყოველდღიურად ატარებს მას. ბოლო ათწლეულებში დასავლურისტილი სულ უფრო მეტად იჭრება ინდოეთში და ბევრი ინდოელი მამაკაცისთვის დჰოტი საშინაოსამოსად იქცა, პირველ რიგში, მისი მოხერხებულობის და კომფორტის გამო.

ქურთა – გრძელი ფართო ხალათი, რომლის მამაკაცს მუხლამდე სწვდება,მაგრამ შესაძლოა ცოტა მოკლეც იყოს. პირადი არჩევანის მიხედვით ქურთას იცვამენ ჩურიდარამისთანერთად (ვიწრო შარვალი, რომელიც სიგრძეც ფეხის სიგრძეს ბერად აღემატება იმისთვის, რომწვივებზე სამაჯურების მსგავსი ნაკეცები წარმოიქმნას). ქურთას ასევე ატარებენ ფართოშალვართან (შარვალი) და პაჯამისთან (ფართო შარვალი, რომელიც წვივებთან არ ვიწროვდება)ერთად.

ქურთა სამოსისუნივერსალური შემადგენელი ნაწილია და მას იცვამენ როგორც ოფიციალური შემთხვევებისთვის,ასევე ჩვეულებრივ ყოველდღიურად. ტრადიციულ ქურთას არ აქვს საყელო, და როგორც წესი,ამოჭრილია მკერდის არეში. დღეისათვის ამ სამოსმა მნიშვნელოვანი ცვლილებებიც განიცადა.არსებობს ქურთას სახეობების უზარმაზარი არჩევანი. ზაფხულში ბამბისა და აბრეშუმის ქსოვილისქურთაა მოსახერხებელი, ხოლო ზამთრის პირობებში უფრო მჭიდრო ქსოვილებისგან, შალისა დახადისგან დამზადებულ ქურთას იცვამენ. ღილები ტრადიციულად ხისა და ლითონისაა და მათკი არ აკერებენ, არამედ აბამენ ქსოვილზე. ნაქარგებითა და სამკაულებით მორთული ქურთატრადიციული სამოსია და მზარდი პოპულარობით სარგებლობს უკვე სხვა ქვეყნებშიც.

შერვანი – გრძელი ხალათი, რომელიც სახელომდე უნდა შეიკრას. მისისიგრძე ჩვეულებრივ წვივებამდე ჩამოდის. შერვანი მატებს შარმსა და გრაციას განსაკუთრებითმაღალ მამაკაცებს. ინდოელები არ ინანებენ ფულს, როცა დღესასწაულებისთვის და ქორწილისთვისშერვანის ყიდულობენ. შერვანის ჩვეულებრივ იცვამენ შალვართან და ჩურიდარამისთან ერთად.

შერვანის წარმოშობისდასადგენად უნდა დავუბრუნდეთ დელის სულთანატის და მოგოლების იმპერიის პერიოდს. XVIII საუკუნისბოლოს თითქმის ყველა მამაკაცი შერვანის ატარებდა. დღეისთვის შერვანის უამრავი სახეობადა მოდელი არსებობს. შერვანის აბრეშუმის ან სატინის ქსოვილისგან ამზადებენ და რთავენნაქარგებით, სარკეებით და ბრჭყვიალებით. შერვანის ინდოელი მამაკაცები ძირითადად საოჯახოდღესასწაულებზე იცვამენ.

ინდოელი მამაკაცებისდიდი ნაწილი თავსაბურავად თურბანებს იყენებენ. ეს არის ქსოვილის გრძელი ნაჭერი, დაახლოებით5 მეტრი სიგრძის და მას თავზე იხვევენ. მამაკაცების ამ ტრადიციულ თავსაბურავს ინდოელებისცხოვრებაში დიდი მნიშვნელობა ენიჭება. პაგრის სახელით ცნობილი თავსაბურავის პირველიდანიშნულება სიცხისა და მწველი მზისგან თავის დაცვა იყო. უდაბნოს მწველი მზისგან თავისდასაცავად ამ ქსოვილს ასველებდნენ წყალში ღამითდა დილით თავზე იხვევდნენ. ქსოვილის ნაკეცები ნესტს ინარჩუნებენ მთელი დღის განმავლობაშიდა თავს გავარვარებული სიცხისგან იცავენ.

სხვადასხვა რეგიონებშითავსაბურავის დახვევის სტილი განსხვავებულია. თავსაბურავის მიხედვით ინდოელებს შეუძლიათგანსაზღვრონ ქვეყნის რომელი რეგიონიდანაა ადამიანი. ყველაზე პოპულარული კი რაჯასტანულიდა სიქჰური თურბანებია. რაჯასტანი ერთერთი ყველაზე დიდი შტატია და ამ შტატის სხვადასხვაქალაქებში მოგზაურობისას უამრავი სხვადასხვა სახეობის თავსაბურავებს გადააწყდებით.შტატის ზოგიერთ ქალაქში ეს თავსაბურავები ადამიანების სოციალურ სტატუსზეც მიანიშნებს.

სიქჰების რელიგიაშიმამაკაცების თავსაბურავი, რომელსაც დასტარს ეძახიან, მნიშვნელოვან როლს თამაშობს. სიქჰებიფართო თურბანის ქსოვილს თმების ნაწნავზე იხვევენ (სიქჰები თმას არასდროს იჭრიან) დაყურებსაც იფარავენ. რელიგიური წესების მიხედვით, სიქჰებს თმა ყოველთვის დაფარული უნდაჰქონდეთ საზოგადოებრივ ადგილებში გამოჩენისას.

ასევე საკმაოდცნობილია მაისურის თავსაბურავები, რომელსაც „მაისორ პეტას“ უწოდებენ და ეს თავსაბურავებიმაისურის მაჰარაჯების სამოსის განუყრელი ნაწილი იყო.

სხვა სტატია ამ თემაზე:
* სარი – ქალის ულამაზესი სამოსი

ინდოეთში „ჯურღმულელი მილიონერის“ სიუჟეტი რეალობად იქცა

2011-10-27T14:27:00.001+04:00

ინდოეთის ერთერთ ყველაზე ღარიბ შტატში – ბიჰარში მცხოვრები პროგრამისტი და მასწავლებელი სუშილ კუმარიპირველი ადამიანი გახდა, რომელმაც სატელევიზიო გადაცემაში „ვის უნდა მილიონი“ ერთიმილიონი დოლარი მოიგო. გამარჯვებულის ძმამ სუდჰირ კუმარმა მისი გამარჯვება იმით ახსნა,რომ სუშილი მუდმივად უსმენს „ბი–ბი–სი“–ს გადაცემებს ჰინდის ენაზე. კუმარის ბედი ძალიანჰგავს ოსკაროსანი ფილმის „მილიონერი ჯურღმულებიდან“ სიუჟეტს. ამ ფილმში ქუჩაში გაზრდილმაბიჭმა ანალოგიურ შოუში უზარმაზარი თანხა მოიგო.

„ვერც კი ვიფიქრებდი,რომ ასეთი შედეგი შეიძლება დამდგარიყო“ – თქვა გამარჯვებულმა. 27 წლის სუშილ კუმარი5 თვის წინ დაქორწინდა და სკოლაში მუშაობს, სადაც თვეში 150 დოლარი აქვს ხელფასი. მისითქმით, მოგებული ფულით ვალებს გაისტუმრებს და ოჯახისთვის ახალ სახლს იყიდის.

პროგრამა „კაუნბანეგა კრორეპატი“ ტელეშოუ „ვის უნდა მილიონი“–ს ინდური ანალოგია და ქვეყანაში ერთერთიყველაზე პოპულარული სატელევიზიო გადაცემაა, ხოლო წელს გადაცემაში გათამაშებული თანხებისოდენობა მკვეთრად გაიზარდა. შოუ ცნობილ მსახიობს, ბოლივუდის ცოცხალ ლეგენდას ამიტაბჰბაჩანს მიჰყავს.

2009 წლის ოსკარებისდაჯილდოებაზე ფილმი „მილიონერი ჯურღმულებიდან“ სრული ტრიუმფატორი გახდა. სურათმა რვაოსკარი მიიღო – მათ შორის „წლის საუკეთესო ფილმის“ და „წლის საუკეთესო რეჟისორის“ ნომინაციებში.

სხვა სტატიები ამ თემაზე:
* ვნებანი მილიონერის გარშემო გრძელდება
* მუმბაის ხელისუფლებამ „ჯურღმულელი მილიონერის“ 20–მდე პატარა გმირი ქუჩაში გაყარა
* ფრეიდა პინტო მსოფლიოს ყველაზე სექსუალური ქალების სიაში
* «მილიონერის“ მიერ გამოწვეული მღელვარებანი არ ცხრება
* რუბინას მამას ქალიშვილის გაყიდვა სურდა 200 ათას გირვანქად
*„ჯურღმულელი მილიონერის“ მსახიობ ბავშვებს გაუმართლათ
* მილიონერმა მუმბაის ჯურღმულებიდან თბილისში ჩამოაღწია
* სიურპრიზი ოსკაროსანი „მილიონერის“ ფანებს
* ფილმის „მილიონერი ჯურღმულებიდან“ ტრიუმფი „ოსკარით“ დაჯილდოების ცერემონიაზე
* „მილიონერი ჯურღმულებიდან“ ნამცხვარი „ნაპოლეონის“ შეფუთვით
* ფილმმა „მილიონერი ჯურღმულიდან“ მთავარი „ოქროს გლობუსი“ მიიღო
* მოგზაურობა დარჯილინგში

ყველაზე მდიდრული მატარებელი ინდოეთში - "მაჰარაჯების ექსპრესი"

2011-09-27T21:31:00.000+04:00

„მაჰარაჯებისექსპრესი“ – ამ სახელწოდების სპეციალური ტურისტული მატარებელი ინდოეთში კომფორტულადგასეირნების მსურველებს ქვეყნის სხვადასხვა კუთხეებს მოატარებს. ევროპული თვალისთვისუჩვეულო ინტერიერები, ცხელი და ცივი წყალი, ტუალეტი და საშხაპე ყველა კუპეში. არისასევე კუპეები აბაზანითაც უფრო მაღალი კლასის ვაგონებში.

ინდოეთის რკინიგზამსოფლიოში ერთერთი ყველაზე დატვირთული რკინიგზაა. გარდა ამისა, ტრანსპორტის ეს სახეობაერთერთი საუკეთესო საშუალებაა ამ ქვეყნის სიმდიდრისა და მრავალფეროვნების სრულად აღსაქმელად.ტურიზმის განვითარების სხვა ფორმებთან ერთად ამჯერად არჩევანი მდიდრულ რკინიგზაზე შეაჩერეს,რათა უფრო მეტი ტურისტი მიიზიდონ, რომელთაც კომფორტული დასვენება და ამაში ბევრი ფულისდახარჯვა ურჩევნიათ, და ამავე დროს სურთ უფრო ახლოს დაინახონ საკუთარი თვალით ის ყველაფერი,რაც ინდოეთის რეალურ სახეს წარმოაჩენს.

ინდოეთის პრემიერ–მინისტრმა და მისმა მეუღლემ თავიანთი თვალები უსინათლოებს უანდერძეს

2011-09-16T18:01:00.001+04:00

ჯერჯერობით არავინიცის იმ ინდოელის სახელი, ვინც მომავალში რესპუბლიკის მთავრობის ამჟამინდელი ხელმძღვანელისმანმოჰან სინგჰის თვალებით სამყაროს შეხედავს. მაგრამ უკვე ცნობილია, რომ რომელიმეთანამემამულეს მომავალში პრემიერ–მინისტრის თვალის რქოვანას გადაუნერგავენ.

ინდოეთში ახლახანდონორული შემოწირულობების ეროვნული დღე აღინიშნა, რომლის დროსაც პრემიერმა მანმოჰანსინგჰმა და მისმა მეუღლემ გურშარან კაურმა ხელი მოაწერეს ოფიციალურ ბლანკს „თვალისდონორობაზე“, რომლის მიხედვითაც მათი გარდაცვალების შემდეგ მათი თვალის რქოვანა ტრანსპლანტოლოგებისგანკარგულებაში გადავა მხედველობადაქვეითებულთა დასახმარებლად.

ქველმოქმედებისასეთი ფორმა „სიკვდილის ზღვარზე“ ფართოდააგავრცელებული ინდოეთში. ქვეყნის მრავალი მოქალაქე უტოვებს თავის ორგანოებს გარდაცვალებისშემდეგ იმ ადამიანებს, ვისაც ორგანოების გადანერგვა სჭირდება. ამ ქმედებებს გარკვულისიმბოლური დატვირთვაც აქვს „შემოწირულობის“ გამღებთათვის სხვა სამყაროში გადასვლისწინ და გაჭირვებული ადამიანების სასარგებლოდ.

გამოდის, რომსაკუთარი გარდაცვალებით ადამიანებს სხვა ადამიანებისთვის სიკეთის გაკეთება შეუძლიათ,როცა მათ ანდერძით დატოვებულ ორგანოებს გადაუნერგავენ და უკეთესად ცხოვრების შანსსმისცემენ.

ინდოეთის პრემიერ–მინისტრიდა მისი მეუღლე პირველები და ერთადერთი ადამიანები არ არიან, ვინც „თვალების გაჩუქების“დოკუმენტს მოაწერეს ხელი. რქოვანას უჯრედების კვდომის შემთხვევაში, როგორც მედიცინაამტკიცებს, სიბრმავისგან გადასარჩენად საჭიროა დონორის რქოვანას გადანერგვა.

ამასწინათ ჩემსბლოგზე ჩემივე მოთხრობა გამოვაქვეყნე, რომელიც ნამდვილ ამბავზე იყო აგებული. ნამდვილიამბავი კი იმაში მდგომარეობდა, რომ 12 წლის გოგონამ გადაწყვიტა, რომ გაჭირვებულ ოჯახსდახმარებოდა, მხედველობადაქვეითებული მამისთვის თვალები დაეტოვებინა და უფროსი ავადმყოფიძმისთვის თირკმელი გადასანერგად, რისთვისაც ბავშვმა ანდერძიც კი დაწერა ფურცელზე დათავი მოიკლა. სამწუხაროდ, გოგონას წერილი მხოლოდ მისი კრემაციის შემდეგ აღმოაჩინესდა მისი თავგანწირვა იმ შედეგით არ დასრულდა, როგორც ეს თვითონ გოგონას სურდა...

ინდოეთის რკინიგზამ ჯეიმს ბონდის ავტორებს სცენარში ცვლილებები შეატანინა

2011-09-06T16:16:00.004+04:00

როგორც ერთერთ წინა პოსტში გაცნობეთ, ჯეიმს ბონდის ერთერთი მორიგი სერიის გადაღებები ინდოეთში წარიმართება. ამ ქვეყანაში „ბონდმა“ ბოლოს 30 წლის წინ იმოგზაურა როჯერ მურის მონაწილეობით. ამჯერად კი, ისევე როგორც წინა სერიაში, ბონდს ბრიტანელი მსახიობი დენიელ კრეიგი განასახიერებს. მიუხედავად იმისა, რომ ინდოეთის ხელისუფლებამ ფილმის ავტორებს ნება დართო გადაღებები მუმბაიში, აჰმედაბადსა და გოაში აწარმოონ, ფილმის მესვეურებს თავდაპირველ სცენარში გარკვეული ცვლილებების შეტანა მაინც მოუწევთ ინდური მხარის მოთხოვნით.

საუბარია ფილმისიმ სცენაზე, რომელშიც კინოჯგუფს მატარებლის სახურავზე მსხდომი ინდოელები უნდა გადაეღო.ინდოეთის მთავრობის წარმომადგენელთა თქმით, ასეთი კადრი ინდოეთის სახელმწიფო რკინიგზასცუდ კონტექსტში წარმოაჩენს. მატარებლის სახურავზე მგზავრობა ინდოეთში აკრძალულია დაარ შეიძლება მისი წახალისება“ – განაცხადა რკინიგზის მინისტრმა დინეშ ტრივერდიმ. სინამდვილეშიკი ამ ქვეყანაში არიან ადამიანები, რომლებიც ბილეთების ყიდვას მატარებლის სახურავზეაძრომას და უფასო მგზავრობას ამჯობინებენ. რა თქმა უნდა ასეთი საქციელი დიდ რისკებსშეიცავს, მაგრამ ეს არ არის ერთადერთი და ყველაზე მნიშვნელოვანი რისკი, რომლის მომსწრეცინდოეთში შეიძლება გახდეთ.

აღსანიშნავიაისიც, რომ ოსკაროსანი ფილმის „ჯურღმულელი მილიონერის“ გარკვეული და საკმაოდ ეფექტურისცენები ასევე მატარებლის სახურავებზეა გადაღებული და ბუნებრივია კითხვა, თუ როგორმოახერხეს „მილიონერის“ ავტორებმა ამ ნებართვის მიღება. თუმცა „მილიონერში“ მარტო მატარებლისსახურავზე მორბენალი ბიჭუნები არ არის ისეთი სცენა, რომელიც მეტისმეტად ნატურალურადწარმოაჩენს ღატაკთა ფენას. ალბათ სწორედ ამის დამსახურებაცაა, რომ დენი ბოილის ამ სურათმაამდენი „ოსკარი“ მოხვეტა. შეიძლება ასევე ვარაუდის გამოთქმაც, რომ „მილიონერის“ ასეთმაწარმატებამ შთააგონა კიდეც ბონდიანას დღევანდელი ავტორები ფილმში ინტრიგის შესატანადინდოეთი აერჩიათ. კარგად იყიდება...

თუმცა ჯეიმს ბონდირა ჯეიმს ბონდია, თუ სადღაც არ იხტუნავა, სადღაც არ გადაფრინდა. სცენარის პირვანდელივარიანტის მიხედვით, დენიელ კრეიგი მოტოციკლიდან მოძრავ მატარებელზე უნდა შემხტარიყოდა იქიდან კი მეორე მატარებლის სახურავზე „გადაფრენილიყო“. ინდური რკინიგზის ხელმძღვანელობადათანხმდა მატარებლის სცენების გადაღებაზე მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუკი სარკინიგზოშემადგენლობის სახურავებზე ადგილობრივ მცხოვრებლებს არ აღბეჭდავენ. რას ფიქრობენ ამასთანდაკავშირებით ფილმის შემქმნელები, ჯერ–ჯერობით უცნობია, თუმცა ცნობილია, რომ ინდოეთისხელისუფლება იმედებს ამყარებს, რომ ფილმის გამოსვლის შემდეგ ქვეყანაში უფრო მეტი ტურისტიჩავა.

სხვა სტატია ამ თემაზე:

* „ბონდიანას“ მორიგი გადაღებები ინდოეთში გაიმართება

პატრიოტიზმით დამუხტული სანახაობა ინდოეთ–პაკისტანის საზღვარზე

2011-08-31T16:54:00.003+04:00

ყოველ საღამოს ინდოეთისა და პაკისტანის საზღვარზე, ქალაქ ამრიტსარიდან 30 კილომეტრში ძალიან უცნაური ცერემონიის ხილვაა შესაძლებელი. შეიძლება ითქვას, რომ ეს საზღვრის დაკეტვის ერთადერთი ცერემონიაა მთელ მსოფლიოში, რომლის სანახავადაც ათასობით ადამიანი ჩადის ადგილზე. ერთდროულად ეს ცერემონია პატრიოტიზმის დემონსტრირებაცაა, ასევე ინდური მენტალობის გარკვეული მხარეების წარმოჩინებაც (თუ ცერემონიას ინდურ მხარეს აკვირდებით), მეზობლის მიმართ ძალის დემონსტრირებაც ინდურ–პაკისტანური ურთულესი ურტიერთობების ისტორიაში, და ასევე უბრალოდ უცხო თვალისთვის ამოუსნელი რაღაც კიჩი, რომელიც ყველაფრის მიუხედავად უდავოდ იმსახურებს, რომ ერთხელ მაინც ხოვრებაში ეს ყველაფერი საკუთარი თვალით ნახო.

ვაგა–ატარის საკონტროლო–გამშვები პუნქტი ერთადერთი ოფიციალური სასაზღვრო–გამშვები პუნქტია ინდოეთ–პაკისტანის საზღვარზე (უნებლიედ ყაზბეგი–ზემო ლარსის სასაზღვრო პუნქტი მახსენდება). 1947 წელს, როდესაც ინდოეთი და პაკისტანი გაიყო, სოფელი ვაგა ყოფილი ბრიტანული პემჯაბში გაიყო ორ ქვეყანას შორის გაყოფილი აღმოჩნდა. საზღვრის დაკეტვისა და სახელმწიფო დროშების დაშვების ცერემონია აქ პრაქტიკულად ყოველ დღე ტარდება 1959 წლიდან. ამ ათწლეულების განმავლობაში ინდოეთმა და პაკისტანმა ისეთი ჩახლართული ურთიერთობებით იცხოვრეს – ბირთვული ომის ზღვარზე ყოფნიდან მეტნაკლებად ცივ მშვიდობამდე – რომ ამან საზღვრის დაკეტვის ცერემონიაშიც ჰპოვა ასახვა, რომლის მსხველობისასაც ორივე მხარე ცდილობს აჩვენოს გარკვეული ზიზღი და უპირატესობა მეორე მხარის მიმართ, და გარდა ამისა... ალბათ უმჯობესი იქნება, თუ დიდად არ ჩავუღრმავდებით ამ უცნაური ქმედებების შინაარსს, ამ ქვეყნებიდან ერთერთში მაინც უნდა ცხოვრობდე დიდი ხნის მანძილზე, რომ რაღაცას მაინც მიხვდე. ასე რომ გვერდი ავუაროთ მორალურ და პოლიტიკუ ასპექტებს და გვერდიდან დამკვირვებლის სტატუსით შემოვიფარგლოთ...

საზღვარზე მოხვედრა ძალიან ადვილია ამრიტსარიდან. საკმარისია იმ კვარტალში სეირნობდეთ, რომელიც ოქრს ტაძრის კარიბჭესთან ახლოს მდებარეობს და რომლითაც ტაძრის სასადილოსა და საერთო საცხოვრებელში შედიან. თუ უცხოელივით გამოიყურებით, საზღვრამდე გამცილებელი თვითონ მოგაგნებთ. მისაღებ ფასად საზღვრამდეც მიგიყვანენ და სურვილის შემთხვევაში დაგელოდებიან კიდეც, რომ უკანა გზაზე წამოგიყვანონ.

საზღვართან მიახლოებისას ისეთი შთაბეჭდილება იქმნება, რომ ყველა იქით მიემგზავრება. ცერემონიის სანახავად ინდოელები შორეული ქალაქებიდანაც ჩადიან. კერძო მანქანები, ტურისტურლი ჯგუფების ავტობუსები, ურმებიც კი. შესაძლოა უაკანა გზაზე ცერემონიის დასრულების შემდეგ საკუთარი მძღოლ–გამცილებლის მოძებნა გაგიჭირდეთ, ამიტომ უკეთესია, თუ მობილური კავშირი გექნებათ.

უცხოელებს ცერემონიაზე გულითადად ხვდებიან. ჯერ ერთი, ეს უბრალოდ უცხოელი სტუმრის მიმართ ტრადიციული ინდური სტუმარ–მასპინძლობის ეტიკეტია. გარდა ამისა, შესაძლოა ამას აღიქვამენ ერთგვარი წამახალისებელი PR–ის სახით ინდური პატრიოტიზმისა და ინდური სიძლიერისადმი, თუკი აქ საერთოდ შეიძლება ამაზე ლაპარაკი. აუცილებლად თან უნდა იქონიოთ პასპორტი (ძალიან გულდასაწყვეტი იქნება, თუკი პასპორტი არ გექნებათ), რადგან საზღვართან მიახლოებისას ყოველ 20 მეტრში პასპორტებს ამოწმებენ. ანუ ორი პოლიციელი დგას ერთმანეთის მხედველობის არეში და ამის მიუხედავად პასპორტს ერთიც ამოწმებს და მეორეც და ასე შემდეგ (შესაძლოა ისინი ფიქრობენ, რომ ამ 20 მეტრის გავლისას პასპორტი გოგრად გადაიქცა ან მთვარეზე გაფრინდა).

მე მიცავს ჩემი პოლიცია. უცხოელებს სპეციალურ ტრიბუნებზე საპატიო ადგილებზე სვამენ, საზღვართან უფრო ახლოს, საიდანაც კარგი ხედიც იხსნება. ესეც ტურისტების მიმართ კარგი დამოკიდებულების დადასტურებაა.

ეს კი უშუალოდ საზღვარია. წინა პლანზე ინდური თაღი ჩანს და სიღრმეში კი პაკისტანური. ამ თაღებს შორის ორივე მხარ5ეს ტრიბუნებია განლაგებული.

უცხოელ სტუმრებს საპატიო ადგილზე მიუთითებენ უახლოეს ტრიბუნაზე, საიდანაც შესაძლებელია დააკვირდეთ ინდოელი მშრომელების მასას, რომელიც პატრიოტიზმის ამ დღესასწაულს ესწრება. ქალებისა და მამაკაცების სექსიები გაყოფილია (ალბათ იმის გამო, რომ პატრიოტული აზრები არ გაიფანტოს ცერემონიის დროს). მშრომელებიც ერთსულოვანი სამოქალაქო შემართებით ელიან ქმედების დასაწისს.

ეფექტურად გამოწყობილი მესაზღვრე–კონტროლიორები მაყურებელს უთითებენ, სად უნდა განთავსდნენ. ამასთან აუცილებლად ინდურ სტილში, ერთმანეთზე მიბჯენილი. ქვეყანა უზარმაზარია და ხალხიც უთვალავია. ინდური მენტალობის ერთერთი შემადგენელი ელემენტია – რა საჭიროა დისტანციის შენარჩუნება, როცა შესაძლებელია ახლო დაჯდომა და გათავისუფლებული ადგილი მოყვასსაც დაუთმო. თუ ვინმე მოშორებით დაჯდება, ეგრევე გაისმის სასტვენის ხმა და პოლიციელი მიუთოთებს, რომ ახლოს მიიწიოს და ადგილი გაათავისუფლოს.

ზედმეტი იქნება ალბათ იმის შეხსენება, რომ ყველაფერ ამას თან ახლავს მუსიკა და შეძახილები, ისევე როგორც საფეხბურთო სტადიონზე. მისული მახურებლის შესახურებლად იღწვიან უბრალოდ ინიციატივიანი მოქალაქეები ან ამისთვის სპეციალურად დაქირავებული საგულშემატკივრო „დიჯეები“, რომლებიც დროშებით არიან შეიარაღებულნი. სკანდირების მთავარი ლუზუნგია მრავალჯერადად გამეორებული „ჰინდუსტან ზინდაბად“, რაღაც „საქართველოს გამარ...ჯოს“ მსგავსი, ამასთან ინიციატორი ძირითადად წამოიყვირებს „ჰინდუსტან’, რაზეც მრავალათასიანი პუბლიკა პასუხობს „ზინდაბად“. პრინციპში ქართველებს ამ კონკრეტულ შემთხვევაში არაფერი გაუკვირდებათ და ალღოსაც მალე აუღებენ, ჩვენი ქვეყნის ბოლო 20 წლის ისტორიაში ხშირად ვყოფილვართ მსგავსი შეძახილების (საქართველოს გაიმარ...ჯოს) მომსწრე–მონაწილენი.

სკანდირება სახალხო პატრიოტიზმის ერთადერთი მასობრივი გამოვლინებაა. საგმირო საქმეებისთვის განწყობილი ინდოელი ქალები პატრიოტიზმს ხალხის მასიდან საზღვრამდე მსუბუქი მირბენითაც გამოხატავენ, რა დროსაც ხელში აღმართული დროშები უკავიათ. მორიგ მსურველს დროშა ესტაფეტით გადაეცემა და ასე გრძელდება, ვიდრე გარბენის მსურველების რაოდენობა არ ამოიწურება.

აგერ ორი გოგონა საზღვრისკენ მიიწევს დ აუკან შემობრუნდება. საზღვარი, როგორც ხედავთ დაკეტილია. რიტუალის ჩასატარებლად კარიბჭეს ჯერ გახსნიან და შემდეგ დახურავენ. პაკისტანის მხარეს განთავსებულ ტრიბუნებს თუ დააკვსირდებით, ნახავთ რომ ცარიელია. ამ პერიოდში, როცა სურათებია გადაღებული, რამადანი მიმდინარეობდა და პაკისტანელ მშრომელებსა და მლოცველებს პატრიოტიზმისთვის არ ეცალათ და სეირის საყურებლადაც მხოლოდ რამდენიმე ადამიანი მივიდა კანტიკუნტად.

როცა დროშებით გარბენები დასრულდა, დაიწყო ცეკვები. გოგონები სუხარულს გამოხატავენ საზღვრის დაკეტვის გამო.

კოლმეურნეობა „ნათელი გზის“ თავმჯდომარე თავის სოფლელ დამკვრელური შრომის გმირ მეჩაიეებთან და მწველავებთან ერთად ცერემონიაზე დასაწრებად შორიდან ჩამოვიდა. ჩაცმულობით თუ ვიმსჯელებთ, ალბათ რაჯასტანიდან ან სადმე ახლომდებარე ადგილებიდან.

სწორ გზას ადგახართ, ამხანაგებო!

„იქეთ“ მხარეს მოსულ პაკისტანელთა რაოდენობა სასაცილოდაც არავის ჰყოფნის. პაკისტანის მხარეს ერთი ჭაღარა გრძელწვერა მოხუცი დარბოდა პაკისტანის დროშიტ ხელში წინ და უკან და თავისთვის გაჰყვიროდა „პაკისტან ზინდაბად“, მაგრამ სამწუხაროდ არავინ იყო, ვინც მის შეძახილს აიტაცებდა. შესაძლოა ის მოხუცი ყოველდღე მიდის კიდეც საზღვართან და ცდილობს მარტოდმარტო გაუმკლავდეს ინდოელი პატრიოტების მრავალათასიან არმიას.

პაკისტანის მხარის კარიბჭის ხედი

დაძაბული ლოდინის ბოლო წუთები...

და აი დაიწყო კიდეც. დუბლი ერთი! ბიჭო კამერა გაასორე! ექშენ!

ესეც კარდინალის გვარდიელების პირველი ჯგუფი. აღსანიშნავია, რომ ბოლო წლების განმავლობაში ცერემონიის ძირითადი ნაწილი უფრო „მშვიდობიანი“ გახდა. ორ ქვეყანას შორის ურთიერთ „სიძულვილის“ კომპონენტს ძირითადად ტრადიციული ქმედებებისადმი ინტერესის შესანარჩუნებლად და ტურისტების მისაზიდად არ ღალატობენ. ეს გარკვეულ რიტუალადაც იქცა ბუკინჰემის სასახლეში ყარაულის შეცვლის ან ბერძენი ჯარისკაცების უცნაური მოძრაობების მსგავსად, რომლებიც ყოველ ნაბიჯზე საკუთარ პომპონებს დახედავენ ხოლმე. სისულელე იქნებოდა იმის გაფიქრება, რომ ორ ქვეყანას შორის ყოველდღიური კონტაქტები საზღვრის დაკეტვის ამ ცერემონიით შემოიფარგლება, რომელიც უფრო პუბლიკასა და ტურისტებზეა გათვლილი.

კარიბჭე იღება და იწყება მისალმებებისა და ბრძანებების ტრადიციული თანმიმდევრობა. საზღვრის ყოველი მხარე ცდილობს ოპონენტებზე უფრო ხმამაღლა დაიყვიროს, ან უფრო გააგრძელოს ნოტი. არაა გამორიცხული, რომ ხმის დაყენების შესაძლებლობა ერთერთი კრიტერიუმი იყოს ორივე მხარეს ახალწვეულების მიღებისას, რომლებიც მომავალში ცერემონიაში მიიღებენ მონაწილეობას. „გაიმარჯვებს“ ის მხარე, რომლიც ჯარისკაციც უფრო ხმამაღლა დაიყვირებს და ხმის ტონალობასაც დიდხანს შეინარჩუნებს. ინდოელი მესაზღვრეები ხაკისფერ სამხედრო ფორმაში არიან, ხოლო უკანა პლანზე შავ ფორმაში პაკისტანელები. ფერების გარდა, ვინ აღმოაჩენს 10 განსხვავებას? :)

ფოტოსურათებით ამ ცერემონიის მოყოლა დიდი ვერაფერი ბედენაა, ამიტომ ვისაც აინტერესებს, შეუძლია ერთერთი ვიდეორგოლიც იხილოს, რომლებიც Youtube–ზე უხვად მოიპოვება.

მთელი ამ პროცესის მარილი კი ცერემონიის მინაწილეთა სიარულის მანერაშია, რომლებიც ფეხებს ისე იქნევენ, რომ საკუთარ თავზე მაღლა სწევენ და ერთმანეთს მებრძოლი მამლებივით უახლოვდებიან, კიდურების ქნევისას კი ერთი პატარა შეცდომა და ოპონენტს ყურსაც ჩამოათლიან. ფეხების ქნევის გადაღება არაპროფესიონალური კამერით შორი მანძილიდან ძალიან რთულია, ეს ერთერთი ყველაზე უკეთეში ვარიანტია ბევრი მცდელობების შემდეგ.

აბა, მიდი!

შეამჩნევდით ალბათ, რომ ცერემონიის მონაწილეები ორივე მხარეს ფეხებს იქნევენ როგორც ერთმანეთის წინ, ასევე მეორე მხარის მესაზღვრეების წინაშეც. ამ სურათზე პაკისტანელი მესაზღვრეები ჩანან და მათაც ხმის სიმძლავრისა და ფეხების მაღლა აქნევის შესაძლებლობების მიხედვით არჩევენ.

ამის შემდეგ ხდება დროშების დაშვება. ამასთან, აუცილებელია, რომ ეს სინქრონულად მოხდეს. დაუშვებელია, რომ ერთი დროშა მეორე დროშაზე უფრო დაბლა იყოს ჩამოწეული. ისეთი შთაბეჭდილებაა, რომ ამ დროს მხარეები ერთმანეთს ქვეშქვეშად უყურებენ, რომ დროშები მეტ–ნაკლებად თანაბრად დაუშვან.

ხალხი რა თქმა უნდა სრულად შეპყრობილია ამ პროცესით. ყველა გაჩუმებულია და მხოლოდ მესაზღვრეების წამოყვირებები ისმის.

მორიგი გასეირნება ფეხების მძლავრად ქნევით. ადრე ერთიანი ქვეყნის და ახლა ორ ქვეყანად გაყოფილი ამ ორი სახელმწიფოს ურთიერთობების ლაბირინთი იმდენად ჩახლართული და ჩვეულებრივი მოკვდავისთვის გაუგებარია, რომ არც კი ღირს რამე პარალელების გავლება სხვა ქვეყნებთან, რომ ვენტილატორში ერთი ადგილის გაჩხერას არ დაემგვანოს ეს შედარება.

ცერემონიის ბოლოს მხარეები ძალიან ხალმოკლე დროით ართმევენ ხელს ერთმანეთს, რის შემდეგაც ორივე პარალელური კარიბჭე სწრაფად, მკვეთრად და ხმაურიანად იკეტება.

მზე ჩავიდა, ჭიშკარი დაიკეტა. ყველას დიდი მადლობა, ყველა თავისუფალია. მაყურებლები გასასვლელისკენ გაემართებიან და დაიწყება მანქანების ძებნა, რაც არც ისე მარტივია ამ არეულობაში. უცხოელი ტურისტები კი სანახაობით „გამძღარი“ მომავალი თავგადასავლების საძიებლად გაემართებიან ათასი ღმერთების ქვეყნის უკიდეგანო სივრცეებში.

საქართველომ და ინდოეთმა ორმაგი დაბეგვრის თავიდან აცილების შესახებ შეთანხმებას მოაწერეს ხელი

2011-08-27T17:16:00.006+04:00

საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს ცნობით, 24 აგვისტოს დელიში ხელი მოეწერა შეთანხმებას საქართველოს მთავრობასა და ინდოეთის რესპუბლიკის მთავრობას შორის შემოსავლებსა და კაპიტალზე ორმაგი დაბეგვრის თავიდან აცილებისა და გადასახადების გადაუხდელობის აღკვეთის შესახებ.

საქართველოს მთავრობის სახელით შეთანხმებას ხელი მოაწერა ინდოეთის რესპუბლიკაში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანმა ელჩმა, ზურაბ კაჭკაჭიშვილმა, ხოლო ინდურ მხარეს წარმოადგენდა ინდოეთის რესპუბლიკის ფინანსთა სამინისტროს პირდაპირი გადასახადების ცენტრალური საბჭოს დავმჯდომარე, მ.ჩ. ჯოში.

საქართველოს საგარეო უწყების ცნობით, შეთანხმება ხელს შეუწყობს ინდოეთსა და საქართველოს შორის სავაჭრო-ეკონომიკური თანამშრომლობის გაღრმავებას, წაახალისებს ინვესტიციებს და უზრუნველყოფს ორი ქვეყნის საგადასახადო უწყებებს შორის ინფორმაციის ეფექტურ გაცვლას.

სხვა სტატიები ამ თემაზე:
* ინდოეთში საქართველოს ელჩად ზურაბ კაჭკაჭიშვილი დაინიშნება
* საქართველო-ინდოეთის ურთიერთობის ისტორიიდან
* გრიგოლ ვაშაძემ ინდოეთის ელჩი მიიღო
* ინდური გამოფენის გახსნა 1 კვირით გადაიდო
* სექტემბერში კიდევ ერთი ინდური გამოფენა გველის
* ინდური გამოფენა თბილისში

ინდუისტებმა კრიშნას მოვლინების დღე აღნიშნეს

2011-08-23T17:37:00.001+04:00

22 აგვისტოს მთელი მსოფლიოს მასშტაბით ჯანმაშტამის დღესასწაული – კრიშნას ამ ქვეყნად მოვლინების დღე აღინიშნა. ეს ინდუიზმის ერთერთი ყველაზე პოპულარული სასულიერო და კულტურული დღესასწაულია. „ჯანმა“ სანსკრიტზე „დაბადებას“ ნიშნავს, „აშტამი“ კი წარმავალი მთვარის მერვე დღეს. წმინდა წიგნების თანახმად, 51 საუკუნის წინ ამ დღეს დედამიწას კრიშნა მოევლინა, რომელსაც ინდუისტები უზენაეს ღვთაებად მიიჩნევენ. ზოგიერთი ასტროლოგი ზუსტ თარიღსაც ასახელებს – 5239 წლის წინ, თუმცა მეცნიერების აზრი ამ საკითხზე გაყოფილია.

კრიშნას სახელი „ყოვლისმომცველს“ ნიშნავს. ჯანმაშტამის სხვაგვარად ინდურ ახალ წელსაც უწოდებენ და ამ დღესასწაულს ინდოეთში ყველა აღნიშნავს რელიგიური კუთვნილების მიუხედავადაც კი. ინდოეთში ეს დღესასწაული ისევე უყვართ, როგორც დასავლეთში შობა. მთელი ქვეყნის ტერიტორიაზე და განსაკუთრებით წმინდა ვრინდავანში, სადაც კრიშნა დაიბადა, გრანდიოზული საზეიმო ღონისძიებები და ლოცვები ტარდება. კრიშნას ქანდაკებას წყაროს წყლით, რძით, თაფლით და სურნელოვანი ზეთებით განბანენ. ჯანმაშტამის დღესასწაულზე დილიდან საღამომდე ლოცვები და სხვადასხვა რიტუალები იმართება.

დღეისათვის ამ დღესასწაულს მსოფლიოს თითქმის ყველა ქვეყანაში აღნიშნავენ და მასში იმ ქვეყნების წარმომადგენლები მონაწილეობენ სადაც ინდუიზმია გავრცელებული. სადღესასწაულო ლოცვები და რიტუალები ტარდება ასევე კრიშნაიტების (ვაიშნავიზმის მიმდევრების) ტაძრებში.

ასეთი ღონისძიებები იყო დაგეგმილი ასევე თბილისის კრიშნაიტების სამლოცველოშიც, სადაც მიწვეულიც ვიყავი, მაგრამ სამწუხაროდ წასვლა ვერ შევძელი.

ინდოეთის დამოუკიდებლობის დღე

2011-08-13T18:03:00.000+04:00

ყოველწლიურად 15 აგვიტოს ინდოეთი ერთერთ ყველაზე დიდ დღესასწაულს – დამოუკიდებლობის დღეს (Independence Day in India) – დიდი ბრიტანეთისგან ინდოეთის დამოუკიდებლობის დღეს აღნიშნავს. ეს დღე 1947 წლიდან აღინიშნება.

1947 წლის 15 აგვისტოს ძალაში შევიდა ინდოეთის დამოუკიდებლობის აქტი (Indian Independence Act) და დელიში, წითელი ფორტის თავზე ინდოეთის პირველმა პრემიერ–მინისტრმა ჯავაჰარლალ ნერუმ უამრავი ადამიანის თანდასწრებით დამოუკიდებელი ინდოეთის სამფერიანი დროშა აღმართა. ამ მოვლენით ქვეყნის ისტორიაში ახალი ეტაპი დაიწყო.

დროშის აღმართვის ცერემონია ამ დღეს ქვეყნის მრავალ ქალაქსა და სოფლებშიც კი ტარდება. ადგილობრივი პოლიტიკური მოღვაწეები სიტყვით გამოდიან, რომლითაც აუდიტორიას მოკლე ისტორიული ექსკურსის შემდეგ ახსენებენ, რა რთული გზის გავლა მოუწია ინდოეთს, სანამ თავისუფლებას მიაღწევდა. საზეიმო ღონისძიებებს სამთარვობო დაწესებულებებთან ერთად არასამთავრობო ორგანიზაციებიც აწყობენ.

1950 წელს ინდოეთის რესპუბლიკად გამოცხადებამდე დამოუკიდებლობის დღე ერთადერთი საერთოეროვნული დღესასწაული იყო, როდესაც ყველა სამთავრობო, კერძო და სავაჭრო დაწესებულებაში დასვენების დღეა გამოცხადებული მთელი ქვეყნის მასსშტაბით.

დღეისთვის დამოუკიდებლობის დღემ პირველობა რესპუბლიკის დღეს დაუთმო, მაგრამ ამის მიუხედავად ეს დღე მაინც მასობრივი ზეიმის დღედ რჩება. ზეიმობს ქვეყნის ყველა მოქალაქე ეროვნებისა და რელიგიისადმი კუთვნილების მიუხედავად. ეს დღე დემოკრატიული ინდოეთის ერთიანობის განმტკიცების, თემთა შორის უთანხმოებების და ფეოდალური გადმონაშთების გადალახვის საერთოეროვნულ სიმბოლოდაც ითვლება.

ვიდეო: ინდოეთის ეროვნული ჰიმნი

ინდოეთში გველების ფესტივალი მიმდინარეობს

2011-08-05T16:16:00.000+04:00

გველების ფესტივალი „ნაგ პანჩამი“ მსოფლიოში ერთერთი ყველაზე მრავალფეროვანი და საოცარი მოვლენაა. ინდოეთში ეს ფესტივალი დასავლეთ ბენგალიაში, მაჰარაშტრაში და სამხრეთ შტატებში ტარდება. ამ ქვეყანაში გველების 275 სახეობა ბინადრობს. მათ ეთაყვანებიან როგორც სიკვდილისა და აღდგომის სიმბოლოს, ისინი ღმერთ შივას სიმბოლოც არიან და სწორედ კისერზე შემოხვეულ გველს ატარებს ეს ღმერთიც. გველები ხშირად ფიგურირებენ ინდურ მითოლოგიაში, ხოლო ინდუისტურ გადმოცემებში გველღმერთების რაოდენობა 1000–ს აღწევს.

აღნიშნული დღესასწაული ყოველ წელს აღინიშნება შრავანის თვის ნათელი ნახევრის მეხუთე მთვარიან დღეს, რომელიც გრიგორიანული კალენდრის ივლის–აგვისტოს ემთხვევა.

ბუნებაში ამ დღეს გველები სოროებიდან გამოდიან. სოროებიდან მათ წვიმის წყალი სდევსნის, რომელიც მათ საცხოვრებელს ტბორავს. ამ ქვეწარმავლების თაყვანისცემის ტრადიცია უძველეს დროს წარმოიშვა. ჯერ კიდევ ვედებამდელ პერიოდში ადამიანები ატარებდნენ რიტუალებს, ართმევდნენ ძღვენს და შესაწირს გველებს და ლოცულობდნენ კიდეც.

ფესტივალისთვის მზადება კობრების დაჭერამდე ერთი კვირით ადრე იწყება. კობრებს თიხის დიდ ქოთნებში ათავსებენ. დღესასწაულზე პროცესია, რომელიც გველებს მიაბრძანებს, სიმღერითა და ცეკვით მიემართება ტაძრისკენ, სადაც სპეციალური რიტუალების შესრულების შემდეგ გველებს ტაძრის ეზოში უშვებენ. კობრებთან ცეკვას ათასობით მაყურებელი ჰყავს. დასვენებისა და გამოკვების შემდეგ გველებს ახლომდებარე სოფლებში დაატარებენ და სახლებთან ახლოს ბუნებაში უშვებენ. გველების ფესტივალი განსაკუთრებით ახარებს გასათხოვარ გოგონებს, რომლებიც თვლიან, რომ ქვეწარმავალს მათთვის არამარტო იღბალი მოაქვს, არამედ უშუალოდ გათხოვებაშიც ეხმარება.

დაკბენისგან თავის დასაცავად ქვეწარმავლებს თავზე სანელებლებს აყრიან და უხვად რძეს, ტკბილეულს და ბრინჯს მიართმევენ. ბრამინს, რომელიც რიტუალებს ატარებს, ხშირად ოქროს ან ვერცხლის მონეტებს ჩუქნიან, ზოგჯერ ძროხებსაც.

ნაგ პანჩამი ყველგან აღინიშნება, მაგრამ ჩრდილოეთში ეს დღესასწაული არც ისე მასშტაბური და ფერადოვანია, როგორც სამხრეთში.

შეცდომა თუ ტყუილი?!

2011-07-28T21:36:00.003+04:00

ინდური კინოინდუსტრიის საქართველოთი დაინტერესების შესახებ დიდი ხანია მიდის საუბრები, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც ეკონომიკის მინისტრი ვერა ქობალია მუმბაიში ცნობილ ბოლივუდელ მსახიობს ამირ ხანს შეხვდა და რის შემდეგაც თბილისში ამ წლის დასაწყისში უკვე იმყოფებოდა ინდოელი კინემატოგრაფისტების ჯგუფი აქაური პირობების შესასწავლად და ქართველი მსახიობების გასაცნობად.

რამდენიმე დღის წინ კი საქართველოში კვლავ ჩამოვიდნენ ინდოელი კინომწარმოებლები პროდიუსერ სურეშ ბალაჯის ხელმძღვანელობით. ყველა ქართული ნაციონალური ტელეარხი ეს დღეები აშუქებს ინდოელი სტუმრების ვიზიტს და ჟურნალისტებიც ოფიციალურ პირებთან ერთად გამუდმებით იმეორებენ, რომ სტუმრები ბოლივუდიდან ჩამოვიდნენ. არავის მხილებას ან კრიტიკას არ ვაპირებ, ყველას თავის გზაზე გაუმარჯოს, მაგრამ საქმე იმაშია, რომ პროდიუსერი სურეშ ბალაჯი არ წარმოადგენს ბოლივუდს. არ ვიცი ეს შეცდომაა თუ ვინმეს მხრიდან განგებ გამოგონილი ტყუილი, მაგრამ ამ პროდიუსერს, რომელიც სამხრეთ ინდოეთის კინოინდუსტრიას წარმოადგენს, ბოლივუდში არცერთი ფილმი არ შეუქმნია.

ზოგადად, ქართველი მაყურებლისთვის შეიძლება სულ ერთია, ბოლივუდელები არიან თუ არა დღესდღეობით აქ მყოფი ინდოელი კინემატოგრაფები, მაგრამ ფაქტია, რომ ის, რასაც ეს დღეები გამუდმებით ვისმენთ, სიმართლე არ არის. სამხრეთ ინდური კინოინდუსტრია ფილმებს თამილის, მაიალამის, ტელუღუს და სხვა ენებზე იღებს, მაშინ როდესაც ბოლივუდში, რომელიც მუმბაიში მდებაროებს, ფილმებს ჰინდისა და ინგლისურ ენებზე იღებენ ძირითადად. განსხვავება დიდია, რადგან გეოგრაფიულადაც სხვადასხვა ადგილებში მდებარეობენ ეს კინოცენტრები და ფიზიკურადაც სხვადასხვა ობიქეტები არიან. ისევე როგორც ფილმების წარმოების თემატიკით და მეთოდებით.

ბოლივუდელი ფილმები და მსახიობები ცნობილი არიან არა მარტო ინდოეთში, არამედ ყველა მეზობელ ქვეყანაში, ასევე არაბულ ქვეყნებსა და სამხრეთ–აღმოსავლეთ აზიის სხვა ქვეყნებში. მაშინ როდესაც სამხრეთ ინდოეთში წარმოებული კინოპროდუქცია ძირითადად ადგილობრივ ბაზარზეა გათვლილი და ეს ადგილობრივი ბაზარი იმ შტატებს და ენობრივ არეალს მოიცავენ, რა ენებზეც ამ ფილმებს იღებენ.

ესეც ბატონ სურეშ ბალაჯის ფილმოგრაფია, სადაც ფილმების სახელების გვერდით მითითებულია ის ენა, რა ენაზეც იღებენ ამ ფილმებს: 2012 - Billa 2 ( Tamil ), 2009 - Yaavarum Nalam ( Tamil ), 2007 - Kireedam ( Tamil ), 2007 - Billa ( Tamil ), 1999 - Megham ( Malayalam ), 1995 - Nirnnayam ( Malayalam ), 1993 - Gandharvam ( Malayalam ), 1991 - Ulladakkam ( Malayalam ), 1986 - Viduthalai ( Tamil ), 1983 - Neethibathi ( Tamil ).

ფილმი Billa 2 , რომლის მიზეზითად ინდოელი სტუმრები დღესდღეობით აქ იმყოფებიან, გამოვა თამილის ენაზე. ეს ფილმ Billa–ს პრიქველია, რომელიც თავისი მხრივ უკვე ბოლივუდური ფილმების მიხედვითაა გადაღებული და ეს უკანასკნელნი კი, რა დასამალია და ხშირად დასავლური, ჰოლოვუდური ფილმების სიუჟეტების მიხედვითაა გაკეთებული. დაახლოებით ისე, მარცხენა ხელი თავზე რომ გადაიტარო და მარჯვენა ყური მოიფხანო, მაპატიეთ ამ შედარებისთვის, მაგრამ საქმის ასეთ ვითარებას არც ბოლივუდელები უარყოფენ როდესმე და არც მათზე ხარისხით და პროდუქციის გაყიდვადობით დაბალ საფეხურზე მდგარი სხვა ინდური კინოცენტრები. ასეთი კინოცენტრი კი ინდოეთში სულ ცხრაა. ბოლივუდი კი, მიუხედავად იმისა, რომ ყველაზე მთავარ კინოცენტრად ითვლება ამ ქვეყანაში, მაინც მხოლოდ ერთერთი მათგანია.

ერთადერთი, რაც ბატონ სურეშ ბალაჯის ბოლივუდთან (ბომბეის მიხედვით, რომელსაც ახლა მუმბაი ჰქვია, მაგრამ ბოლივუდის დასახელება ძველი დარჩა) შეიძლება აკავშირებდეს, არის ის, რომ სცენარისტთან ერთად რატომღაც ქალაქ მუმბაიში მუშაობდა დიალოგების შედგენაზე. გარდა ამისა, ამ ახალ ფილმში არცერთი ცნობილი ბოლივუდელი მსახიობი არ მონაწილეობს. მსახიობებიც სამხრეთელები და ადგილობრივი მნიშვნელობის არიან, რომელთაც ბოლივუდში მოხვედრა მხოლდო გარკვეული დამსახურებებისა და ადგილზე პოპულარობის მოპოვების შემდეგ შეუძლიათ. ანუ ისევე, როგორც დღეს ზურა შარია აირჩიეს აქ ქასთინგზე და მის ადგილას მე არავინ მიმიყვანდა, თუმცა კი შეიძლება უფრო ვგავდე განგსტერს, ვიდრე შარია ან მეორე შერჩეული მსახიობი :)

მე არ გახლავართ არც ინდური კინოს დიდი მცოდნე და არც საერთოდ ხელოვნებათმცოდნე, მაგრამ ყველაფერი ის რაც გიამბეთ, თავისუფლად შეგიძლიათ მოიძიოთ ინტერნეტში ინგლისურ ან გაჭირვების შემთხვევაში, რუსულ ენაზე.

ბოლოს დავძენ, რომ მიხარია და მივესალმები ინდოელ კინემატოგაფისტებთან ქართველების თანამშრომლობას და იმას, რომ საქართველოს არსებობის შესახებ სამხრეთ ინდოეთშიც გაიგებენ და მეისი გრეივით აღარ გაუკვირდებათ, რომ საქართველო თურმე სახელმწიფოც ყოფილა. მაგრამ შეცდომას შეცდომა უნდა დაერქვას და ტყუილს ტყუილი.

ხვალ რომ დიდი ინდოელი მსახიობი ამიტაბჰ ბაჩანი ჩამოვიდეს და მას ვინმემ უთხრას, ბატონო ბიგ–დადა (ასე ეძახიან სიყვარულით), ჩვენ უკვე გამოცდილება გვაქს თქვენს ბოლივუდელებთან თანამშრომლობისო და ამის მაგალითად Billa 2 –ს დაუსახელებენ, მერწმუნეთ, ძალიან, ძალიან განაწყენდება...

ინდოეთში მოგზაურის სამახსოვრო

2011-07-25T17:20:00.001+04:00

მრავალმა ტურისტმა დააგროვა შესანიშნავი გამოცდილება, რომელიც გვეუბნება, რომ ინდოეთში დაგემართებათ ყველაფერი ის, რაზეც ოცნებობდით და ისიც, რისაც ყველაზე მეტად გეშინოდათ. ამ ქვეყანაში ყველა მკრთალი ფერი სრულ შეფერილობას იძენს და ივსება – ეს სიკეთისა და ბოროტების ფერებია. თქვენ უნდა აირჩიოთ, ვის მხარეზე ხართ, რადგან სამყაროს და ადამიანს ამ ქვეყანაში თავის ჭეშმარიტ ფერებში დაინახავთ!

ამიტომ, „გამოცდილი“ ადამიანებისგან ყველაზე მნიშვნელოვანი რჩევაა: გიხაროდეთ სიცოცხლე, იყავით კეთილგანწყობილი გარშემომყოფთა მიმართ და შეინარჩუნეთ სიმშვიდე, რაც არ უნდა უჩვეულო რამ მოხდეს.

საქართველოდან გამგზავრების მარშრუტები

ყველაზე უკეთესი დრო ინდოეთის დასალაშქრად ოქტომბრის ბოლოდან აპრილის მოლომდე პერიოდია. დანარჩენ დროს მუსონური წვიმები მოდის და უამინდობა მოგზაურობას შეგიფერხებთ, გარდა ამისა, ჩვენს მშრალ ჰავას შეგუებულებს გაგიჭირდებათ ცხელი და ნესტიანი ამინდების ატანა.

ინტერნეტის ხანაში არც ისე რთულია გამგზავრების სასურველი მარშრუტების შერჩევა. უამრავი ტურისტული სააგენტოა, რომლებსაც ტურების შემოთავაზებაც შეუძლიათ და ბილეთების დაჯავშნა–შეძენაც. ტურისტული ტური გარკვეულ კომფორტს გულისხმობს, მაგრამ როცა უბრალოდ მეგობრებთან მიემგზავრები, ან საკუთარ თავზე გინდა გამოსცადო მოგზაურობის მთელი სიამოვნება, თავისი თავგადასავლებით, შესაძლებელია ფიქრი იმაზეც, ინდივიდუალურად შეიძინოთ ბილეთები და სამოგზაურო მარშრუტიც ინტერნეტის დახმარებით განსაზღვროთ. რა თქმა უნდა, ყოველთვის ჯობია, იმხელა ქვეყანაში გამზავრების წინ, როგორიც ინდოეთია, წინასწარ იცოდე, სად მიდიხარ, რომელ ქალაქებში გინდა შესვლა და რის დათვალიერებას აპირებ. ცოტაოდენი ინგლისური და ყველაფრის საკუთარი ძალებით გაკეთებასაც შეძლებთ.

საქართველოდან ინდოეთში ჩასვლისთვის დაგჭირდებათ ვიზა, რომელსც გასცემს ინდოეთის საელჩო ერევანში, რადგან ჯერჯერობით თბილისში ინდოეთის საელჩო არ არსებობს. ვიზის აღება შეგიძლიათ პირადად ერევანში ჩასვლით და საელჩოში შესვლით (რისთვისაც ალბათ ჯობია საკონსულოს წინასწარ დაუკავშირდეთ ელექტრონული ფოსტით ან ტელეფონით) ან ვიზის გაკეთება თქვენთვის შეუძლიათ ტურისტულ საგენტოებსაც, რაც იმას ნიშნავს, რომ ისინი ამაში გარკვეულ საზღაურს იღებენ. ტურისტული ერთჯერადი ვიზა (1 კვირიდან 1 თვემდე ვადით) 50 აშშ დოლარამდე ღირს (მე 150 დოლარი დამიჯდა, რადგან ერევანში ჩასვლა დამეზარა).

რაც შეეხება ფრენებს ინდოეთში. ყველაზე კომფორტული „თურქეთის ავიახაზებია“ იმის შესაძლებლობით, რომ ორივე გზაზე თითო დღე შეგიძლიათ სტამბულის დასათვალიერებლად შემოიტოვოთ, რისთვისაც არც ვიზა გჭირდებათ, ხოლო 12 საათზე მეტი დროის შუალედში ავიაკომპანია კომფორტულ სასტუმროსაც შემოგტავაზებთ უფასოდ, თავისი ტრანსპორტირებით აეროპორტიდან ქალაქში (წინა წლებში ასე იყო, ასეთი შეღავათები ჯობია წინასწარ დააზუსტოთ ბილეთის შეძენისას). ამ მიმართულებით ინდოეთში გამგზავრება ორმხრივი ბილეთით (თბილისი–სტამბული–ინდოეთის აერიპორტი და უკან) 1500–მდე ლარი (ქართული ლარი) დაჯდება, შეიძლება ოდნავ მეტიც.

არის შესაძლებლობა, რომ ინდოეთში არაბული ქვეყნების გავლითაც მოხვდეთ, განსაკუთრებით დუბაის გავლით. დანაწევრებული ფრენა (არაერთიანი ბილეთით) შესაძლოა ბევრად ნაკლები დაჯდეს, მაგრამ კომფორტს უნდა დაემშვიდობოთ. ზუსტ მარშრუტებს ვერ შემოგთავაზებთ, რადგან არაფერი მსმენია ჩარტერულის გარდა რეგულარულს ფრენებზე.

სულ ახლახანს ქართულ ავიაბაზარზე შემოვიდა ყაზახური „აირ–ასტანა“, რომელიც 800–მე ლარში შემოგთავაზებთ ორმხრივ ბილეთს ინდოეთში (თურქულ ავიახაზებზე თითქმის 2–ჯერ იაფად), ალმა–ატის გავლით დელიში. ბილეთები ახლახანს ახლობელმა ადამიანმა შეიძინა, ჯერჯერობით ვერაფერს გეტყვით კომფორტზე.

ასევე ვარაუდის დონეზე გეტყვით, რომ შესაძლოა არსებობდეს ფრენა თეირანის გავლით, ირანში შესასვლელად ვიზა აღარ გვჭირდება. მაგრამ კონკრეტულს ვერაფერს გეტყვით, ინტერნეტში ვერ მოვიძიე ინფორმაცია.

ენები

როგორც ცნობილია, ინდოეთში უამრავი ენაა, მაგრამ ოფიციალური სახელმწიფო ენა, რომელიც მთელი ქვეყნის ტერიტორიაზე ვრცელდება, მხოლოდ ორია: ჰინდი და ინგლისური. ინგლისურს ენას ქვეყანაში მეტნაკლებად ყველა ფლობს – რიქშადან და ქუჩის მოვაჭრიდან დაწყებული და უზარმაზარი ქარხნების, გაზეთებისა და გემების მფლობელებით დამთავრებული... დაბალი საფეხურის სოციალური კლასების წარმომადგენელთა ინგლისურს სამართლიანი იქნება, თუ ჰინდი–ინგლისურს ვუწოდებთ გამარტივებული გრამატიკისა და ადგილობივი ფონეტიკის გათვალისწინებით. ამიტომ საყოფაცხოვრებო დონეზე იმ ადამიანებს, ვინც ძალიან კარგად იცის ინგლისური, შეიძლება პრობლემები შეექმნას. ყოფილა ისეთი შემთხვევებიც, როდესაც პროფესიონალი გიდისა და თარჯიმანისთვის მცირე ზომის ტაძრების მესვეურებს თანაგრძნობით უკითხავთ „ნო ინგლის?“... მათ კი, ვინც ინგლისურს დიდი ხნის წინ სწავლობდა ფანატიზმის გარეშე და ბევრი რამ არც ახსოვს, რიქშებთან და მოვაჭრეებთან ურთიერთობა პირიქით გაუადვილდებათ – ვაჭრობის დროს მათი ემოციური იერიში თქვენზე ნაკლებად იმოქმედებს. თქვენ კი, ჯესტების, მიმიკის, კალკულატორის და სიტყვების მინიმალური მარაგის გამოყენებით შესაძლოა გაცილებით უფრო დიდი ფასდაკლება დაიმსახუროთ.

ბილეთები და საბუთები

ისევე როგორც საზღვარგარეთის ნებისმიერ ქვეყანაში მოგზაურობისას, სასურველია, რომ თქვენი ბილეთების, ვიზების, დაზღვევის პასპორტების ქსეროასლები გაიყოლოთ და ბარგში სხვა ადგილას შეინახოთ, არა იმ ჩანთაში, სადაც ნამდვილ დოკუმენტებს ინახავთ. ავიაბილეთებს ჩასვლის პირველივე დღეს ნუ გადაყრით, რადგან შესაძლოა (და ალბათ ასეც იქნება) ისინი თქვენი უკან გამომგზავრების ბილეთებსაც შეიცავდნენ!

ფული და DUTY-FREE

ინდოეთის ეროვნული ვალუტაა – ინდური რუპია. ამჟამად (2011 წ. ივლისი) მოქმედი კურსია 44,4 რუპია 1 აშშ დოლარზე.

არ ინერვიულოთ, თუკი შემთხვევით გახვრეტილი კუპიურა შეგხვდებათ სადმე. ზოგჯერ მოხერხებულობისთვის ინდურ რუპიებს სტეპლერებით კრავენ. შემდგომში სტეპლერის სამაგრებს ხსნიან და ეს არავის არ აწუხებს. თუმცა რა თქმა უნდა უმჯობესია, თუ თქვენ ასე არ მოიქცევით. საკმაოდ მისაღებ კურსში შეიგიძლიათ გადაცვალოთ უცხოური ვალუტა ინდურ რუპიაზე აეროპორტებში განთავსებულ გადამცვლელ პუნქტებში, რისთვისაც დაგჭირდებათ პასპორტის წარდგენა. გირჩევთ, აუცილებლად, ყოველი გადაცვლის პროცესში იქვე ოპერატორის თანდასწრებით გადათვალოთ ინდური ფულის უზარმაზარი დასტა – ზოგჯერ შესაძლოა „შემთხვევით“ დააკლდეს თანხა! ქვეყნის მასშტაბით თანხის გადაცვლა შესაძლებელია სასტუმროებში, რაც ხშირად არც ისე მომგებიანია, ან ცალკეულ Thomas Сook–ებში. გირჩევთ, რომ ნებისმიერი თანხის გადაცვლის ქვითარი შეინახოთ მოგზაურობის დასრულებამდე, რადგან უკანა გზაზე ინდური რუპიის გადაცვლისას ეს ქვითრები შესაძლოა გამოგადგეთ. ეს აქტუალური თემაა, რადგან ინდური რუპიების ქვეყანაში შეტანა და გატანა აკრძალულია, ხოლო DUTY-FREE–ში რუპიებს ვერ დახარჯავთ, რადგან მხოლოდ კონვერტირებად ვალუტას იღებენ! გარდა ამისა, დელიში DUTY-FREE უფრო მოკრძალებულია, ვიდრე მუმბაიში, და საერთოდ დიდი ასორტიმენტით ინდური DUTY-FREE–ს მაღაზიები არ გამოირჩევა, თუმცა ალკოჰოლური სასმელის ყიდვა შესაძლებელია. კოსმეტიკა ძალიან კაშკაშაა და სპეციალურად ინდოელი ქალებისთვისაა. გირჩევთ, კარგი შავი ჩაი და სუვენირები იყიდოთ, თუკი ეს ბევრად იაფად ქვეყანაში მოგზაურობისას ვერ მოასწარით.

ეტიკეტი

ინდოეთში მისასალმებლად გამოიყენება, ძირითადად, სიტყვა „ნამასტე“, რომლის წარმოთქმისასაც ხელის გულები თქვენს მკერდთან ერთმანეთს უნდა მიადოთ თითებით ზემოთ და აუცილებლად უნდა გაიღიმოთ!!! თუ დარწმუნებული ხართ, რომ თქვენი მასპინძლები მუსულმანები არიან, შესაძლებელია „სალამ“–ის თქმაც, თუმცა ჯობია თავი შეიკავოთ, თუ ამაში არ ხართ დარწმუნებული. თუ „ნამასტე“ ვერ გაიხსენეთ, ასევე ყველა გაიგებს ინგლისურ სიტყვებს „გუდ დეი“ ან „გუდ მონინგ“ ან კიდევ რამე ისეთს, რაც სიტყვას „გუდ“ შეიცავს. იგივე ეხება ზრდილობის გამომხატველ სხვა სიტყვებს „სენქიუ“ – მადლობა, „ველკომ“ – არაფრის ან გეთაყვა საპასუხოდ, და „პლიიზ“ – როგორც თხოვნა, „ბაი“ – დამშვიდობებისას და ასე შემდეგ.

ნებისმიერ ტაძარში ან მასთან გათანაბრებულ ადგილებში შესვლისას მამაკაცებმა და ქალებმა აუცილებლად უნდა გაიხადონ ფეხსაცმელი (არ ინერვიულოთ, იქ სისუფთავეა – მზე და იატაკების რეგულარული წმენდა საკმარის დეზინფექციას უზრუნველყოფენ) და უნდა დაიფარონ თავსაბურავი – ეს მოთხოვნა უნდა შესრულდეს როგორ ინდუისტურ „ტემპლში“ შესვლისას, ასევე ბუდისტურ „მონასტირ“–ში, სიქჰურ „გურდვარ“–ში და მუსულმანურ მეჩეთში „მოსკ“–ში შესვლისას. ქრისტიანულ ტაძრებში შესვლისას ფეხსაცმელის დახდა აუცილებელი არ არის, ხოლო ტავსაბურავს მხოლოდ ქალები იხურავენ. თუმცა ჩენაიში კათოლიკე ინდოელები წმ. ტომას ტაძარში შესვლისას ფეხსაცმელს მაინც იხდიან.

ტაძარში მიღებულია შესაწირის მირთმევა – ეს შეიძლება იყოს როგორც ყვავილები, ასევე ხილი და ფულიც (1 მონეტა საკმარისია). საპასუხოდ თქვენ დაგლოცავენ, შუბლზე ხალს დასასვამენ, ხელის გულზე ჯერ წყალს დაგისხამენ, შემდეგ კი ტკბილ კვერს „პრასადსაც“ გაგასინჯებენ. ხელის გულზე დასხმული წყალი შეგიძლიათ ტუჩებთან მიიტანოთ ახლოს, და შემდეგ თავზეგადაივლოთ. ეს არავის არ შეუწაცხყოფს და არც თქვენ გარისკავთ თქვენი კუჭნაწლავით. ტკბილეულს რაც შეეხება, მას როგორც წესი დიდ ყურადღებას არ აქცევენ, ზოჰი იქვე გადასანსლავს, ზოგი მეგობრებს აძლევს, ზოგიც კი ტაძრიდან გამოსვლისას იქვე მყოფ ფრინველებს ან ცხოვრელთა სამყაროს სხვა წარმომადგენლებს უნაწილებს.

დრო

ინდოეთში დროც ექსკლუზიურია – მთელი მსოფლიოსგან ინდოეთის დრო სრული საათებით კი არ განსხვავდება, არამედ ამ საათებს დამატებული ნახევარი საათი. მაგალითად ზაფხულში თბილისის დროსთან 2:30 საათია სხვაობა და ზამთარში 3:30.

აცრები

რა უცნაურადაც არ უნდა მოგეჩვენოთ, ოფიციალური ორგანოები ინდოეთის საზღვრის გადალახვისას არანაირ აცრებს თქვენგან არ მოითხოვენ. ხოლო თუ ჩვეულებრივ საღ გონებაზე იქნებით, თქვენი მოგზაურობა განსაკუთრებული თავგადასავლების გარეშე ჩაივლის თქვენივე ჯანმრთელობისთვის.

საღი გონება კი გირჩევთ:

• სასარგებლოა, რომ ხილი და ხელები დაიბანოთ ჭამის წინ – საკმარისია ანტიბაქტერიალური საპნის გამოყენება;

• თან იქონიეთ შეძლებისდაგვარად სველი ხელსახოცების პაკეტი და ხელსახოცები ხშირად გამოიყენეთ სახეზე, ხელებზე და დეხებზეც კი;

• შეეცადეთ, რომ ქუჩაში არ დალიოთ ახალი დაწურული ხილის წვენი ან სხვა რაიმე სასმელი საერთო გამოყენების ჭურჭლიდან;

• არ დალიოთ მომდინარე წყალი ქუჩაში ონკანებიდან ან ბუნებრივი წყაროებიდან (!!!). უვნებელი წყალი იყიდება პლასტმასის ბოთლებში და არ ღირს ძვირი, 1 ლიტრი დაახლოებით 0,5 დოლარი. ბოთლი აუცილებლად ქარხნულად უნდა იყოს დახუფული (შეამოწმეთ შეძენისას ადგილზევე). სასტუმროებში კბილების გახეხვისას ისევ ნაყიდი ბოთლის წყალი გამოიყენეთ. თუ მეგობრებთან იქნებით სახლში, როგორც წესი სამზარეულოში ფილტრები უყენიათ და გაფილტრული წყალი უსაფრთხოა.

• ასევე ქუჩაში ჩაის მირთმევის სურვილის გაჩენის შემთხვევაში ყურადღება მიაქციეთ რა ჭურჭელში ამზადებენ (ჰიგიენურად რომ გამოიყურებოდეს) და ჩაი რაც შეიძლება ცხელი მიირთვით, ნუ გააგრილებთ.

• გაზიანი სასმელი, კოკა–კოლა, ფანტა და ასე შემდეგ, საკმაოდ გემრიელია და ახალი ხილისგან დამზადებულის გემოს მოგაგონებთ ნაკლები გაზიანობით.

კერძები და სასმელები, წვენი და ჩაი

ინდური ეროვნული კერძები და სასმელები ერცერთ სხვა სამზარეულოს არ ჰგავს – ნებისმიერი კერძი ერთდროულად უნდა შეიცავდეს 5 განსხვავებულ გემოს: მარილიანს, მჟავეს, ცხარეს, ტკბილს და მწარეს. თავიდან ამასთან შეგუება თითქმის შეუძლებელია! თუკი ნებისმიერი კერძის შეკვეთისას დაგავიწყდებათ ჯადოსნური სიტყვების „ნოთ სპაისი“ (ცხარე სანელებლების გარეშე), მორთმეული კერძის გასინჯვისას დიდი შანსია, რომ ცეცხლისმფრქვეველ დრაკონად გადაიქცეთ. ინდური სამზარეულო ამასთანავე ვეგეტარიანულია, ხოლო ცოცხალი ბოსტნეული არც ისე პოპულარულია. სამაგიეროდ ყველი, სოკო, პარკოსნები, ბრინჯი, ფერადი კომბოსტო და ზოგიერთი სხვა ბოსტნეული უხვად გამოიყენება მრავალფეროვან კერძებში. საბედნიეროდ ევროპული (კონტინენტური), ტიბეტური და ჩინური სამზარეულოს კერძების ჩამონათვალი თითქმის ყველგანაა წარმოდგენილი მენიუში სხვა გვერდებზე და ევროპილი გემოვნებისთვის ჩვეულ ადამიანებს ცხოვრებას უადვილებს. მაგრამ მაინც უკეთესი იქნება, თუ ინდოეთში მოგზაურობის პერიოდში სიტყვებს „ნოთ სპაისი“ თქვენი ცხოვრების მთავარ დევიზად აქცევთ.

იგივე ეხება სასმელებსაც. ინდოეთში, ისევე როგორც დანარჩენ სამყაროში ორი სახის წვენებია: ფრეშ ჯუსი, ანუ ახლადდაწურული წვენი და უბრალოდ ჯუსი. წვენი ქაღალდის პაკეტებში აბსოლუტურად ნატურალური გემოსია და ფრეშს მოგაგონებთ. მაგრამ თუ ნამდვილი ცოცხალი ხილისგან დაწურული წვენის გასინჯვა მოგინდებათ, არ დაგავიწყდეთ რესტორანში ოფიციანტს სთხოვოთ, რომ წვენში მარილი არ ჩაყაროს, არ გააზავოს წყლით, არ დაამატოს შაქარი და ჭიქაში ლიმნის წვენი არ ჭაწუროს, ანუ „ნოთ სოლტ, ნოთ სპაისი, ნოთ ვოთა, ნოთ შუგა, ნოთ ლემონ – ონლი ჯუს!“. ეს ხუმრობა არ გეგონოთ. დანამატების გარეშე ცოცხალი ხილის წვენი სასიამოვნო მოგონებებს აღგიძრავთ მომავალში ინდოეთზე, წინააღმდეგ შემთხვევაში, ეს მოგონებები შეიძლება ოდნავ დამლაშებული და ცხარეც იყოს, ან ზედმეტად ტკბილი.

ეროვნული სასმელებიდან გირჩევთ გასინჯოტ „ლასი“ – სასიამოვნო სასმელია, მაწვნის მაგვარი, წყურვილს კლავს და გამოგაცოცხლებთ. სასმელი შეიძლება მარილიანი იყოს, ტკბილი ან ხილის. ბოლო ორი ვარიანტის შეკვეთას დილით აქვს აზრი, საღამოსაც და განსაკუთრებით დღის განმავლობაში!

კიდევ ერთ ეროვნულ გამაგრილებელ სასმელს „ჯალჯირას“, თუ ინდოლი არ ხართ, მაინც და მაინც ნუ შეუკვეთავთ – მარილი, პილპილი და სხვა სანელებლები გაზიან სასმელში მხოლოდ ადგილობრივ 1,2 მილიარდ მოსახლეობას ახალისებს.

ალკოჰოლური სასმელები ინდოეთში დიდი პოპულარობით არ სარგებლობს, ასე რომ სუპერმარკეტებში არყის, ღვინის, ვისკის და სხვა სასმელის შესაძენად ტყუიულად დროს ნუ დახარჯავთ, დიდი ალბათობით ვერსად იპოვით. ღვინო, ძირითადად ადგილობრივი და არც ისე ცუდი სპეციალიზებულ მაღაზიებში იყიდება და მათი პოვნა არც ისე ადვილია, კაფე–ბარებსა და რესტორნებში კი მეტწილად ლუდის და ვისკის შეკვეთას შეძლებთ. ლუდი უზარმაზარი ინდოეთის თითქმის ყველა ქალაქში ერთიდა იგივე მწარმოებლისაა – „კინგფიშერის“ ერთი ხელის თითებით დასათვლელი რაოდენობის სახეობების ლუდი. სამაგიეროდ საკმაოდ კარგი გემოთი და ძირითადად 0,7 ლიტრიან შუშის ქილებში.

ტკბილეული მრავალფეროვანია, ერთი უკიდურესობიდან მეორე უკიდურესობამდე გემოებით, ყვალანაირი სანელებლებით, ამასთან მეტწილად ფაფის (შესქელებული წვენის) სუბსტანციის ფორმით ან მშრალად. ევროპული ან ქართველებისთვის ჩვეული ნამცხვრების მსგავსს ვერაფერს ნახავთ, კრემიანი ნამცხვრები თითქმის არ არსებობს. მშრალ ტკბილეულს კი ბურთულებისა და სხვა გეომეტრიული ფიგურების ფორმა აქვთ, შლადი, ფხვნადი სუბსტანციით და მოოქროვილი და მოვერცხლილი მინანქრითაც კი.

ინდური და ტიბეტური ჩაის განუმეორებელი გემოს შესახებ მითები სრულიად გამართლებულია! ჩაის წყლის ნაცვლად რძეზე ამზადებენ მეტწილად და ბევრ შაქარსაც ყრიან. თუ ასეთი გემო თქვენს გემოვნებაში არ ჯდება, მაშინ არ დაგავიწყდეთ, რომ ოფიციანტს კიდევ რამდენიმე ჯადოსნური სიტყვა უთხრათ „ბლექ თი, ნოთ შუგარ“. თუ შემთხვევით პასპინძლებისადმი პატივისცემის გამოსახატად ან რაიმე სხვა მიზეზით „ინდური ჩაი“ მოითხოვეთ, იცოდეთ, რომ აუცილებლად რძიან, სანელებლებიან (მასალა) ჩაის მოგართმევენ და თქვენც ისღა დაგრჩებათ, რომ ღიმილით მადლობა გადაუხადოთ.

ტიბეტურ ჩაის კი, ისე ცნობისთვის, რომ იცოდეთ, რძესთან ერთად უმატებენ ცხიმს, მარილს, სანელებლებს და სხვა ინგრიდიენტებს, ასე რომ თქვენთვის მორთმეული ჩაი მსუყე კერძის მოვალეობასაც შეასრულებს. ასე რომ წინასწარი შეგონებების გახსენება არც ინდოეთის ტიბეტურ ნაწილში და ტიბეტურ რესტორნებში შესვლისას გაწყენთ.

მწვანე ჩაი მხოლოდ ჩინურ რესტორნებშია, ასე რომ თუ მის გარეშე ვერ ძლებთ, გირჩევთ ჩაის ეს სახეობა თან ატაროთ.

„ჩაის ფული“ (tip)

„ჩაის ფულის“ მიცემა ინდოეთში მიღებულია ყველგან – გსურთ თუ არა ეს! თანხა, ჩვეულებრივ 10–15 რუპიას შეადგენს მომსახერეობისთვის, ოფიციანტს ანგარიშის 5–10% ეკუთვნის, ხოლო თუ მომსახურეობა უკვე ასახულია ანგარიშში, მაშინ 10 რუპია საკმარისია.

ტუალეტი

ინდოეთში ტუალეტებსაც თავისი კოლორიტი აქვს – როგორც წესი, აეროპორტებში, 3* და ზემოთ სასტუმროებში და რესტორნებში განსაკუთრებულს ვერაფერს ნახავთ, მაგრამ მატარებლებში, ეროვნულ რესტორნებსა და ინდოელების ჩვეულებრივ ცხოვრებაში ქაღალდს, როგორც წესი უნიტაზთან ახლოს განთავსებული ონკანის წყალი ცვლის (ბოდიშს გიხდით ასეთი დეტალებისთვის, მაგრამ მნიშვნელოვანია). ყოველი შემთხვევისთვის, თუ თან გექნებათ ქაღალდის ხელსახოცები, პრობლემებისგან დაზღვეული იქნებით. ტუალეტები როგორც წესი უფასოა, მაგრამ რკინიგზის სადგურებსა და ავტოსადგურებში ფასი 0,5–დან 2 რუპიამდე შეიძლება მერყეობდეს.

გზებზე განთავსებულ კემპებსა და რესტორნებში თუ ტუალეტი რესტორნის შენობისგან ცალკე დგას, სავარაუდოდ შენობაში მომსახურე პერსონალი დაგხვდებათ, რომელიც შესვლილსას კარს გაგიღებთ, თავისუფალ კაბინას მიგითითებთ და მის კარსაც გაგიღებთ ღიმილით, საქმეების მოთავების შემდეგ ონკანებთან დაგელოდებათ და წყალსაც მოუშვებს ხელის დასაბანად და თხევად საპონზეც მიგითითებთ და მხოლოდ ხელის დაბანვის შემდეგ მოგცემთ ხელსახოცს ისევ ღიმილით და თავის ქნევით (ჩვენში რომ „არა“–ს ნიშნავს, დაახლოებით ასე). იდეაში ტუალეტი უფასოა, მაგრამ 1–2 რუპია რომ არ გაიმეტოთ ასეთი მომსახურებისთვის, მერწმუნეთ შემდგომი 5–10 წელი უძილო ღამეები გარანტირებული გაქვთ თქვენი გულცივობის გამო. პირადი გამოცდილებიდან გეტყვით, რომ იმდენად დავიბენი, რომ არც ხურდა გამხსენებია და მადლობაც ვერ ვუთხარი წესიერად, ღამის კოშმარები კი ჩემი „სიძუნწის“ გამო დღემდე მაწუხებს...

ტუალეტის თემაზე ასევე მინდა გითხრათ, რომ გზების ნაპირას მთელი ქვეყნის ტერიტორიაზე ასეთ სურათსაც აუცილებლად ნახავთ – ინდოელი მამაკაცი დგას გზის პირას ზურგით გზასთან, მის ფეხბშუა კი წვიმა მოდის... დროის ასეთი გატარება აქ უზრდელობად არ ითვლება და უმჯობესია ამას ფილოსოფიურად შეხედოთ – ბუნებაა, რას იზამ!

ხელბარგი (მებარგული მაჰარაჯა)

როგორც წესი, სასტუმროებში ან ნებისმიერ სხვა ადგილას, სადაც თქვენი ხელბარგით გამოჩნდებით, მაშინვე გეახლებიან მომხმარეები დაჟინებული სურვილით, რომ სადმე მაინც მიიტანონ თქვენი ჩემოდნები. მათთვის მიღებულია თითო ადამიანზე 10 რუპიის მიცემა – და ყურადღებით იყავით, ფასი მანძილზე დამოკიდებული არ არის. მუმბაის აეროპორტში მისული, სანამ ტუკტუკის მძროლს ვეკამათებოდი, რომელსაც ჩაფიქრებული ჰქონდა ადრე შეთანხმებულ 150 რუპიაზე კიდევ ზედმეტი 50 რუპია „გამოეძალა“, ჩემი ჩემოდანი სანახევროდ უკვე ხელში ეჭირა შეუმჩნევლად მოსულ ლამის 2 მეტრიან ულვაშებიან ბიძას რაჯასტანელი მომათაბარეების ტანისამოსში უზარმაზარი წითელი ტიურბანით თავზე. პირველად რომ შევხედე, მაჰარაჯა მეგონა, თეთრი ქათქათა ტანისამოსი, მაისური მუხლებამდე რომ წვდებოდა და ისეთივე ქათქათა შარვალი ეცვა, მაგრამ როგორც კი მძღოლს დავემუქრე, რომ პოლიციას დავუძახებდი, თუ 200 რუპიის კუპიურის მიცემის შემდეგ ჩემს 50 რუპიას არ დამიბრუნებდა და მანაც ხურდა დამიბრუნა, მთლიანად „მაჰარაჯას“ განკარგულებაში აღმოვჩნდი. ჩემი ჩემოდანი „უკვე ჩემი აღარ იყო“ და თავისი ხმელხმელი კიდურები მყარად ჩაებღუჯა. ღიმილით საზოგადოებრივი აზრის გამოკითხვა ჩამიტარა, და როცა მკითხა სადაური ვიყავი და ვუპასუხე, ჩემდა გასაოცრად, მშვენივრად იცოდა სად არის საქართველო (იუროპიან ჯორჯია). აეროპორტს რამდენიმე შესასვლელი აქვს და აზრზე არ ვიყავი, საით უნდა წავსულიყავი, რომ რეისზე არ დამეგვიანებინა, „მაჰარაჯამ“ კი ჩემი ბარგით ურიკებისკენ გასწია. უფასო ურიკა გამოაგორა, ჩემოდანი ზედ დადო და გამოკითხვა გააგრძელა. აქამდე უკვე მოვილაპარაკეთ, რომ 10 რუპია სრულიად საკმარისია, რომ „თურქიშის“ შესასვლელამდე მიმიყვანოს. არმისული გეითამდე სხაპასხუპით განმიმარტა, რომ 4 შვილის მამა, და რომ ჩემს მიერ შეპირებული 10 რუპია არაფერს ნიშნავს, რადგან 1 ჭიქა ჩაიც კი 20 რუპია ღირს. ვეცადე შევკამათებოდი, რომ ფასებში ვერკვეოდი და რომ 10 რუპიად 2 ჭიქა ჩაის იყიდიდა, მაგრამ ურიკა უკვე მე გადმომაბარა და ხელგაწვდილი ჯიუტად ელოდა 20 რუპიას, მეც პატიოსნად არ მოვშორდი, სანამ ანაზღაურებას არ მივცემდი და მოგვიანებით დავაფიქსირე, რომ შესასვლელთან მდგარ ფორმიან ადამიანებს თვალში რომ არ მოხვედროდა, ბეტონის ძელებს ეფარებოდა. არ მინდოდა ინდოეთიდან წამოსვლის წინ მაჰარაჯას და მისი 4 შვილის წყევლა დამემსახურებინა, ამიტომ 20 რუპიაც მივეცი და მისი მადლობაც და კეთილი მგზავრობის სურვილიც დავიმსახურე, რის შემდეგაც შვებით ამოვისუნთქე (რომ კიდევ ერთი ცოდვა არ ჩავიდინე, ტუალეტის ამბავი გაიხსენეთ...).

ვაჭრობა

აუცილებლად შეევაჭრეთ! აღმოსავლეთში ხართ და ინდოეთზე მეტი და ჭეშმარიტი აღმოსავლეთი არ არსებობს :)

შევაჭრება არა მარტო მიღებული ფორმაა მოვაჭრესთან ურთიერთობის, არამედ უბრალოდ ვერ გაგიგებენ, თუკი შემოთავაზებულ ფასზე არ იტყვით „ვერი იქსპენსივ!“, გაკვირვებას არ გამოხატავთ და ფასის დაკლებას არ სთხოვთ. კარგია, თუ შემოთავაზებულ ფასზე 2–3–ჯერ მცირე თანხას შესთავაზებთ, თუკი ნივთი ნამდვილად მოგეწონათ. შევაჭერების პროცესს ნამეტანი სერიოზულად ნუ მოეკიდებით – ეს თამაშია, რომელსაც თავისი წესები აქვს და თქვენ მისი ნებაყოფლობითი მონაწილე ხართ! თუ თამაში მოგბეზრდათ, შეგიძლიათ ყველა მონაწილეს მადლობა გადაუხადოთ და თამაში დაასრულოთ.

თუ ნივთს ნაკლი არ აქვს, ტყუილად ნუ გააკრიტიკებთ, ასეთ დროს უმჯობესია მოიმიზეზოთ, რომ შესაძლოა სხვა ადგილზე თქვენთვის უფრო მისაღები ფასი იყოს. შევაჭრება შესაძლებელია ყველგან და ყველასთან – მიუხედავად იმისა სად იმყოფებით, სოლიდურად გაფორმებულ სავაჭრო ცენტრში, სადაც საქონელს ფასები ადევს, თუ ღია ცის ქვეშ ბაზრობაზე. უბრალოდ შევაჭრება ინდოეთში გაცნობის ერთგვარი ფორმაცაა და უფრო მეტად დაგაფასებენ პირადად თქვენ, რაც უფრო ნაკლებ ფასში შეძლებთ თქვენთვის სასურველი ნივთის ყიდვას: „თქვენ ფულის ყადრი იცით, ესე იგი მშრომელი ადამიანი ხართ, შესაბამისად, პატივსაცემიც, ხოლო თუ არ შეევაჭრებით, ფულს ნაგავივით ჰყრით აქეთ–იქით, მაშინ თვით ღმერთებიც კი ეუბნებიან მოვაჭრეს, რომ რეალურ ფასზე მეტი მოითხოვოს თქვენგან.

ამიტომ შეევაჭრეთ! იმ შემთხვევაშიც კი, თუკი შემოთავაზებული ფასი გაწყობთ და იცოდეთ, რომ უმეტეს შემთხვევაში ფასის 2–3 ჯერ დაკლებაა შესაძლებელი. თუ გამყიდველს საქონლის დაბალ ფასად გაყიდვა უღირს, უკვე მაღაზიიდან გასულს შემოგაბრუნებთ და თქვენს მიერ შემოთავაზებულ ფასზე დაგთანხმდებათ, და თუ თქვენს სიჯიუტეს არ დათმობთ, და სასურველ ნივთს ფასის გამო ვერ იყიდით, იცოდეთ, რომ ინდოეთი უზარმაზარია, და შესაძლოა უკეთესი ნივთი იყიდოთ უფრო დაბალ ფასში სხვაგან.

რიქშები

ინდოეთი ერთერთია იმ მცირერიცხოვან ქვეყანათაგან, სადაც რიქშები გზებზე არა მარტო გვხვდებიან, არამედ აქტიურ კონკურენციასაც უწევენ ტრანსპორტის დანარჩენ სახეობებსაც. ინდოეთში არსებობენ რიქშები, რომლებსაც თავისი ფეხით გადაჰყავთ მგზავრების ეტლები, ასევე არიან ველორიქშები და მოტორიქშები. პირველი სახეობის რიქშები თითქმის რარიტეტია იმ დროს, როცა დანარჩენი ორი სახის რიქშები აქტიურად ეპაექრებიან ჩვეულებრივ ტაქსის. საქმე არა მარტო მომსახურეობის ფასშია, არამედ მათი მანევრირების დონეშიც, რაც მათ ვიწრო და გადატვირთულ ქუჩებში ნებისმიერ ავტომობილზე სწრაფად გადაადგილებაში ეხმარება.

როცა 2007 წელს მუმბაიში ერთი დღით მორორიქშა დავიქირავე, რაშიც წინასწარ შევპირდი, რომ დაახლოებით 10 დოლარს გადავუხდიდი (საბოლოოდ 15–ის გადახდა მომიწია, რადგან თავისი ოჯახის ისეთი გულისდამთუთქავი ისტორია მომიყვა და ისეთი თვალებით მიყურებდა მას შემდეგ რაც მთელი დღე ერთად გავატარეთ და მის მიმართ იოტისოდენა პრეტენზიაც კი არ მქონდა, რომ არ შემეძლო, არ დამემატებინა თანხა), ფაქტიურად მთელი დღე გიდის როლსაც ასრულებდა, სადაც ვეტყოდი, იქით მივყავდი, და თუ არ ვიცოდი სად წავსულიყავი და რა მეკეთებინა, თვითონ მთავაზობდა დასათვალიერებელ ადგილებს, ძირითადად ოკეანის სანაპიროებზე. შესაძლოა ასეთი კარგი დამოკიდებულება იმითაც დავიმსახურე, რომ ჩემმა აგილობრივმა მეგობრებმა გამოიძახეს ეს ნაცნობი რიქშა ტელეფონით და ფაქტიურად ჩემი თავი „ჩააბარეს“. ხო და იმის თქმა მინდოდა, რომ როცა ქალაქში ღარიბულ უბნებში მიწევდა გავლა, სადაც ქუჩები ძალიან ვიწროა და ხალხითაა გადაჭედილი, ტუკტუკის მძღოლი ძალიან ოსტატურად ახერხება გავლას ისეთ ადგილებშიც კი, სადაც ჩემი აზრით ფეხით მოსიარულესაც კი გაუჭირდებოდა გავლა.

ზოგჯერ ველო ან მოტორიქშათი მგზავრობას თან ახლავს უფრო მეტი რყევა, სივიწროვე, მტვერი, ხმაური, მაგრამ ამ ყველაფრის მიუხედავად ტრასპორტის ამ სახეობის გამოყენებას აუცილებლად გირჩევთ, ეს ხომ ინდოეთია. თუ დანიშნულების ადგილის სავიზიტო ბარათი გაქვთ, რიქშას აუცილებლად აჩვენეთ, რაც ადგილამდე მისვლას გაგიმარტივებთ. ბევრმა რიქშამ ინგლისური არ იცის, მაგრამ 1–2 სიტყვა ინგლისურად და ჟესტების ენით ადვილად შეძლებთ გააგებინოთ რა გსურთ. მგზავრობის ფასი აუცილებლად შეათანხმეთ წინასწარ, მიუხედავად იმისა, რომ კერძო მოტორიანი ტრანსპორტის ყველა სახეობაზე მრიცხველები გამართულად მუშაობს. ქალაქში მგზავრობა 10–50 რუპია შეიძლება დაჯდეს, მაგრამ თავიდან შესაძლოა სულაც ზღაპრული ფასი დაგისახელონ, მაგრამ ნუ გაბრაზდებით ფულის შოვნის ასეთ სურვილზე! კიდევ ერთი ჯადოსნური ფრაზა I know price – „ვიცი რა ფასებიცაა აქ“ – დაგეხმარებათ იმაში, რომ დასახელებული ფასი რეალურს დაუახლოვდეს. თუ მოლაპარაკებები ჭიანურდება, უბრალოდ ხელი აწიეთ და უმალ გაჩნდება თქვენთან რამდენიმე სხვა რიქშა, რომელიც უფრო მისაღებ ფასს შემოგთავაზებენ. ასე რომ გამარჯვება ამ „თამაშში“ 100% გაქვთ გარანტირებული.

ღატაკები

ძალიან მწყდება გული, როდესაც წარმოდგენა ინდოეთზე ბევრი ადამიანის თვალში იმით ამოიწურება, რომ ეს სიღატაკისა და დაავადებების ქვეყანაა. ზოგჯერ ცოტა დაფიქრდებიან და დაამატებენ, რომ განგში განგში გარდაცვლილთაგვამები დატივტივებს, ხოლო ქუჩებში ძროხები დასეირნობენ და სასვეა იქაურობა მათხოვრებით... ამ დროს შეიძლება მოგინდეს ოფიციალური სტატისტიკის მოშველიება ინდოეთის ფარმაცევტული კომპანიების შესახებ, ინდოეთის იმ შეძლებულ მოქალაქეთა რაოდენობის შესახებ, რომელთა ოდენობა მთლიანად საფრანგეთის მოსახლეობაზე მეტია, შეიძლება ილაპარაკო კრემაციის რიტუალზე, რომელიც საერთოდ გამორიცხავს სადმე გვამების არსებობას და ა.შ.

მაგრამ, როგორც იტყვიან, კვამლი ცეცხლის გარეშე არ არსებობსო...

ქუჩებში ძროხები მართლაც დასეირნობენ და მათოვრებიც ბლომადაა. ძროხები უბრალოდ სეირნობენ ან საჭმელს ეძებენ. ეს ძროხები ხშირად უპატრონოები არიან და კატებივით თავის ჭკუაზე დაბოდიალობენ... ზოგჯერ დაიღლებიან და შუა ქუჩაში წამოწვებიან, ხოლო ტრანსპორტის ყველა ცივილიზებული სახეობა ცდილობს მათ გვერდი აუაროს. ზოგჯერ შეიძლება დაუსიგნალონ კიდეც ძროხებს, მაგრამ ამ ცხოველისთვის ყველაფერი სულ ერთია – ისინი სრულიად აცნობიერებენ იმას, რომ წმინდა ცხოველები არიან!

ადამიანებთან მიმართებაში კი ყველაფერი ცოტა რთულადაა – ქუჩებში ინვალიდებიც მათხოვრობენ, ადგილობრივი ბოშებიც დადიან ცხოველებთან ერთად, არიან ასევე პილიგრიმებიც, რომლებიც წმინდა ადგილებისკენ მიემართებიან და ასევე არიან ადამიანები, რომლებსაც სადჰუ ჰქვიათ – განდეგილი ბერები, რომლებმაც უარი თქვეს მატერიალურ კეთილდღეობასა და სიამოვნებაზე.

ინვალიდები ყველგან არიან, ბოშები კი რომ სწორედ ინდოეთიდან გავიდნენ მთელ დანაღცენ მსოფლიოში ესეც ყველამ იცის. მართალია ახლა ევროპაში ბოშები დათვებთან ერთად წარმოდგენებს აღარ მართავენ და „ტოიოტებითაც“ დადიან, ხოლო ინდოეთში ისინი კვლავ ღატაკთა ფენას მიეკუთვნებიან და აქტიურად მათხოვრობენ კიდეც. ინდოეთში სიცივისა და შიმშილისგან არავინ კვდება, სხვანაირი ჰავაა და რელიგია საკვების გადაგდებას კრძალავს, ასე რომ ყველა რესტორანი არიგებს საკვების ნარჩენებს, რომ აღარაფერი ვთქვათ ტაძრებთან არსებულ უფასო სასადილოებზე. მისცემთ თუ არა ფულს მათხოვრებს – თქვენი გადასაწყვეტია, მაგრამ უნდა გახსოვდეთ, რომ ერთს თუ მისცემთ, ყველა დანარჩენისთვისაც მოგიწევთ მიცემა, ასე რომ მოიმარაგეთ მონეტები! პატარებს ისიც ეყოფათ, სურათს თუ გადაუღებთ, ისინი ამით უკვე ბედნიერები იქნებიან, გაგიღიმებენ და უნიკალური სურათების გალერეაც დაგრჩებათ სამახსოვროდ. ეს წესები არ ვიცოდი, და როცა მუმბაიში ჩემმა ადგილობრივმა მეგობრებმა გამაფრთხილეს, დიდი ქველმოქმედება შუა ქუჩაში არ გამომეჩინა, ცოტა გამიკვირდა კიდეც, მაგრამ როცა მათი გაფრთხილება არ გავითვალისწინე და გადავწყვიტე 4–5 წლის გოგონასთვის მონეტა მიმეცა, უმალ შეიკრიბა მისი თანატოლი გოგო–ბიჭების ჯარი ჩემს გარშემო და აღარ ვიცოდი რა მექნა. მოგვიანებით, როცა ოსკაროსანი „ჯურღმულელი მილიონერი“ ვნახე, აღარაფერი გამკვირვებია...

პილიგრიმებიც ასევე ყველა ქვეყანაში პილიგრიმები არიან – მაგრამ სარწმუნოებისა და შესაძლებლობების მიხედვით წმინდა ადგილების მოლოცვაც სხვადასხვადგვარად ხდება. ზოგი ტრანსპორტის სხვადასხვა სახეობებს იყენებს, ზოგი კი მთელ გზას, ზოგჯერ ათეულობით და ასეულობით კილომეტრს ფეხით გადის.

სადჰუები კი ინდოეთის გარდა სხვა ქვეყნებში ფაქტიურად არ არიან. მათი აბსოლუტური უმრავლესობა ის ადამიანები არიან, რომლებმაც გარკვეული ეტაპი ოჯახში იცხოვრეს და შემდეგ გადაწყვიტეს, რომ უფალს ლოცვით და განდეგილობით მიუახლოვდნენ. ასეთი ადამიანები ზოგჯერ საკუთარ გსავენებასაც აწყობენ, მეუღლე ოფიციალურად ქვრივად ჩაითვლება, ადამიანი კი მიდის ოჯახიდან ყოველგვარი სახსრების გარეშე მხოლოდ ჯოხით ხელში, რომ მარტოდმარტო იაროს გზებზე, რომლებიც მას აუცილებლად უზენაეს მიზნამდე მიიყვანენ. ასეთი ადამიანების გამოცნობა ბრბოში ძალიან ადვილია – როგორც წესი მათ სახეზე პატივსაცემი გამომეტყველება და ბრძნული გამოხედვა აქვთ, აცვიათ გაცვეთილი ნარინჯისფერი სამოსი, ხელში კვერთხი უკავიათ და გარემო მოვლენებზე დიდად არ რეაგირებენ. სძინავთ სადაც მოუხერხდებათ და ქველმოქმედებით საზრდოობენ. მაგრამ ძნელად მოგიბრუნდება ენა, რომ ასეთ ადამიანს მათხოვარი უწოდო...

სუვენირები

საიუველირო ნაწარმი – ეს რა თქმა უნდა ინდოეთში ნებისმიერი მოგზაურობის სავიზიტო ბარათია. ძვირფასი და ნახევრადძვირფასი ქვებით შემკული ოქროსა და ვერცხლის ნაკეთობანი საიუველირო თემისგან ძალიან შორს მდგარ ადამიანსაც არ დატოვებს გულგრილს. მათი სილამაზე თვალს აგიჭრელებთ, მაგრამ არ დაგავიწყდეთ ერთერთი მთავარი თემა – რომ უნდა შეევაჭროთ!

სხვადასხვანაირი ხალიჩები დამზადებულია სხვადასხვა მასალებისგან, ძირითადად ქვეყნის ჩრდილოეთში. მთელს მსოფლიოშია ცნობილი ქაშმირის შალი და შარფები. ძალიან ლამაზია ასეცე სპილენძისა და ბრინჯაოს ნაკეთობანიც, თეთრი ან ვარდისფერი მარმარილოს სუვენირები. სანდალის, ვარდის, წითელი და შაცი ხის ნაკეთობებიც ძალიან პოპულარულია და გამოიყენება როგორც საყოფაცხოვრებო ნივთების, ასევე სუვენირების დასამზადებლად.

ტანსაცმელი და ფეხსაცმელი

თქვენი ეკიპირება სრულად არის დამოკიდებული იმაზე, სად და როდის მიემგზავრებით. ნებისმიერ შემთხვევაში, გირჩევთ უპირატესობა მიანიჭოთ ნატურალურ ბამბის ნაწარმს, გაიყოლოთ მუქი მზის სათვალე და თან იქონიოთ თავსაბურავები – ქრისტიანულის გარდა ყველა ტაძარში შესასვლელად ფეხსაცმლის გახდა მოგიწევთ, ასევე აუცილებელია თავსაბურავიც (როგორც ქალებისთვის, ასევე მამაკაცებისთვის), მოემზადეთ იმისთვის, რომ ფეხსაცმლის გახდა ხშირად მოგიწევთ, ხოლო ზონრებიანი ფეხსაცმელი ამ პროცესში დისკომფორტს შეგიქმნით.

ჰიმალაებსა და მცირე ტიბეტში მოგზაურობისას იგივე ტანსაცმელი და ფეხსაცმელი დაგჭირდებათ, რაც ჩვენს მაღალ მთაში მოგზაურობისას წელიწადის ამ დროს. „ბოტასები“ და სხვა სპორტული ფეხსაცმელი მთაში აუცილებელია! დმატებითი სითბოს მისაღებად ნებისმიერ ადგილობრიც მაღაზიაში შეგიძლიათ შეიძინოთ ქაშმირის შარფი ან ჟაკეტი. თუ თქვენი მარშრუტი სამხრეთ ინდოეთზე გადის, თან წაირეთ ზაფხულის ისეთი ტანსაცმლის მინიმალური ოდენობა, რომელიც არ იჭმუჭნება. ასევე მსუბუქი სანდალები ან „შლოპანცები“.

თუ ჩრდილოეთ ინდოეთის დაბლობებში მოგზაურობთ, ოქტომბრიდან აპრილის ჩათვლით მსუბუქ საზაფხულო ტანსაცმელთან ერთად საღამოებისთვის თან იქონიეთ ასევე გრძელსახელოებიანი ოდნავ თბილი ტანისამოსიც – ჯემპრი ან ქურთუკი ან ორივე ერთად. აპრილიდან ოქტომბრამდე ჩაფუთვნა საჭირო არ იქნება, თუ ამას იმისთვის არ გააკეთებთ, რომ არ გადახურდეთ სიცხისგან.

დანარჩენი კი, ბატონებო – ინდოეთში გამზავრებისას თან გაიყოლეთ ყველაფერი ის, რაც ძალაიინ გიყვართ და ვერ იცვამთ რაიმე მიზეზების გამო – ინდოეთში ყველაფერი ნებადართულია!

ქალებმა საექსკურსიო მოგზაურობებზე ჯობია თავი შეიკავონ გამჭვირვალე, ზედმეტად გულამოღებული ტანისამოსისგან. ასეთი ტანსაცმელი დასვენების დროს გამოგადგებათ., ხოლო ექსკურსიებზე ტაძრებში შესვლისას პრობლემებს შეგიქმნით ან უბრალოდ არ შეგიშვებენ. ისე, საერთოდ უმჯობესია, რომ თაკარა მზის ქვეშ თუ არ გაიშიშვლებთ სხეულის ნაწილებს, ამის გაკეთება პლაჟებზეც შეიძლება.

სამედიცინო კომპლექტი

მოუხედავად იმისა, რომ ინდოეთი მედიკამენტების ერთერთი უმსხვილესი ექსპორტიორი ქვეყანაა, უმჯობესი იქნება თუ გარკვეულ სამედიცინო დანიშნულების ნივთებს ყოველი შემთხვევისთვის თან გაიყოლებთ:

* იოდი

* შესახვევი საშუალებები (მარლა)

* ლეიკოპლასტირი

* კუჭნაწლავის გამართული მუშაობისთვის აუცილებელი საშუალებები

* გაციების პროფილაქტიკის საშუალებები

* მთებში მოგზაურობისას თავბრუსხვევის და გულისრევის საწინააღმდეგო საშუალებები, ვისაც სჭირდება

* ანტიბიოტიკები

* ტკივილგამაყუჩებლები

* სიცხის დამწევი საშუალებები

სია შეგიძლიათ თქვენი ორგანიზმის მოთხოვნილებების შესაბამისად გაზარდოთ კიდეც...

მე კი ჩემი მხრივ გისურვებთ, რომ ამ ჩანთაში, სადაც მედიკამენტები გიწყვიათ, მხოლოდ ერთხელ ჩაიხედოთ, როცა ინდოეთიდან დაბრუნდებით და ჩემოდნების ამოლაგებას დაიწყებთ!

სასიამოვნო მოგზაურობას გისურვებთ!

ბოლივუდელ პროდიუსერთა მორიგი სტუმრობა საქართველოში

2011-07-20T18:02:00.004+04:00

2011 წლის 21 ივლისს საქართველოს მეორედ ეწვევა ბოლივუდის პროდუსერთა დელეგაცია. როგორც ეკონომიკის სამინისტროს პრესსამსახური იტყობინება, დელეგაციის ვიზიტის „მთავარი მიზანია დაამყარონ ურთიერთობები კინოინდუსტრიის სფეროში მოღვაწე ქართულ კომპანიებთან, ჩაატარონ კასტინგი, დაათვალიერონ კინოგადაღებისათვის საინტერესო ადგილები, რათა შედგეს მოსამზადებელი სამუშაობი ცნობილი ინდური ბლოკბასტერის, განსტერული-ტრილერის “BILLA 2” გადასაღებათ 2011 წლის შემოდგომაზე“.

პრესსამსახურის ცნობით, ინდოელი კინოსპეციალისტების დელეგაცია 21 ივლისს, გამთენიისას, 03.15 საათზე, დუბაი-თბილისის რეისით ჩამოვა. სტუმრებს აეროპორტში ეროვნული საინვესტიციო სააგენტოს წარმომადგენლები დახვდებიან. დელეგაციის წევრები არიან ინდოეთში მოღვაწე ცნობილი პროდუსერები, რომლებსაც გადაღებული აქვთ 20 ფილმი, სატელევიზიო სერიალები და არაერთი სარეკლამო რგოლი. თუმცა, სამინისტრო მათ ვინაობას არ აკონკრეტებს.

ვიზიტის დროს იგეგმება შეხვედრები ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრთან, კულტურისა და ძეგლთა დაცვის მინისტრთან, საქართველოს ეროვნულ საინვესტიციო სააგენტოსთან და კინოცენტრთან.

მიმდინარე წლის იანვარში თბილისში უკვე იმყოფებოდა ბოლივუდური დელეგაცია პროდიუსერ ნარენდრა ბაჯაჯის ხელმძღვანელობით. მანამდე კი 2010 წლის ოქტომბერში ეკონომიკის მინისტრი ვერა ქობალია ინდოეთში ვიზიტის ფარგლებში ცნობილ მსახიობს შეხვდა და კინოს სფეროში ბოლივუდსა და საქართველოს შორის შესაძლო თანამშრომბოლბის შესახებ ესაუბრა.

გარდაცვლილი ინდოელი გურუს სახლში ათეულობით კილოგრამი ოქრო და ვერცხლი აღმოაჩინეს

2011-07-20T17:07:00.001+04:00

აპრილში გარდაცვლილი ინდოელი გურუს სატია საი–ბაბას სასახლეში ათეულობით კილოგრამი ოქრო, ვერცხლი, ძვირფასი ქვები და ქსოვილები აღმოაჩინეს. გურუს საძინებლებსა და პირად ოთახებში 34,5 კგ ოქრო, 340 კგ ვერცხლი და სხვა საჩუქრები იპოვეს, რომლებსაც საი–ბაბას მისი სწავლების მიმდევრები სწირავდნენ. ანანტაპურის ოლქის ადგილობრივი ხელისუფლების წარმომადგენელთა თქმით, ძვირფასეულობის აწონვა და დათვლა 18 ივლისის საღამომდე გაგრძელდა და ამ პროცესმა 12 საათი დაიკავა, – წერს გაზეთი The Times of India.

გურუს აშრამში, რომელიც ანდჰრა პრადეშის შტატის ქალაქ პუტაპარტიში მდებარეობს, ადრე უკვე აღმოუჩენიათ ძვირფასეულობა, რასთან შედარებითაც ეს ახალი აღმოჩენა არც ისე შთამბეჭდავი ჩანს. 24 აპრილს საი ბაბას გარდაცვალების შემდეგ მისი აშრამიდან გატანილი იქნა 2 მილიონი დოლარის ოდენობის ნაღდი ფული, 98 კგ ოქრო და 307 კგ ვერცხლის ნაკეთობანი. ამ სიმდიდრის მმართველად დანიშნულია სატრასტო ფონდი, რომელსაც უკვე ადანაშაულებენ ძვირფასეულობის განიავებაში. ივნისში პოლიციამ აღკვეთა 3,5 ინდური რუპიის (დაახლოებით 85 ათასი აშშ დოლარი) გატანა საი–ბაბას აშრამიდან ქალაქ ბანგალორში. ჯერჯერობით მიმდინარეობს გამოძიება. ხოლო ადგილობრივი ხელისუფლება აშრამში აღწერას ატარებს და იმაზე ფიქრობს, როგორ მოექცეს საი–ბაბას მილიონებს.

საი–ბაბას გარდაცვალებამ პრობლემები შეუქმნა მთლიანად ქალაქ პუტაპარტის, რომელშიც იგი ცხოვრობდა. გურუ მთელი რეგიონის ეკონომიკის მამოძრავებელი იყო, სადაც პილიგრიმები, ტურისტები და ფული მსოფლიოს სხვადასხვა მხარეებიდან მდინარეებივით მიედინებოდნენ. გურუს გარდაცვალებასთან ერთად ქალაქში მკვეთრად დაეცა უძრავი ქონების ფასიც და მოთხოვნილებაც საქონელსა და მომსახურეობაზე.

საი–ბაბამ ქაგადება 14 წლის ასაკში დაიწყო და შემდგომში მსოფლიოს ერთერთი ყველაზე ცნობილი სასულიერო ლიდერი გახდა. როცა საკუთარ თავს ცოცხალი ღმერთი და ცნობილი ინდოელი წმინდანის, შირდელი საი–ბაბას რეინკარნაცია უწოდა, 1940 წელს სამხრეთ ინდოეთში მოგზაურობა და თავისი პირველი მიმდევრების შეკრება დაიწყო. ის ყველა რელიგიის თანასწორობას ქადაგებდა და თვლიდა, რომ ადამიანი გულწრფელად უნდა მისდევდეს იმ რელიგიას, რომელშიც დაიბადა, რადგან ღმერთი ერთია. თავის ქაგადებებში გურუ ადამიანებს ასწავლიდა, რომ სიხარბეს და ეჭვიანობას შებრძოლებოდნენ, რომ ყველა ადამიანი საკუთარი ძმასავით უყვარდეთ, არ მიეცათ ქრთამი და ღატაკებს დახმარებოდნენ არა ფულით, არამედ მათთვის სწავლის და სამუშაოს მიცემის გზით.

თვითონ საი–ბაბა უზარმაზარ თანხებს ხარჯავდა ქველმოქმედებაზე, აშენებდა სკოლებს და საავამდყოფოებს სხვადასხვა ქვეყნებში. გურუსთან ჩადიოდნენ ცნობილი პოლიტიკოსები და ვარსკვლავები მთელი მსოფლიოდან.

საი–ბაბას ბევრი აკრიტიკებდა კიდეც. მას ფუფუნების სიყვარულში, ყოვლისმცოდნედ თავის გასაღებაში და ფოკუსნიკობაში ადანაშაულებდნენ. 70–იან წლებში მას თავის შეგირდების მიმართ სექსუალურ ძალადობაშიც კი სდებდნენ ბრალს.

სხვა სტატიები ამ თემაზე:
* საი ბაბას დაკრძალვაზე ნახევარი მილიონი ადამიანი მივიდა

ტურისტები მდედრი დათვისა და ვეფხვის ბრძოლის მომსწრენი გახდნენ

2011-07-20T16:12:00.000+04:00

ინდოეთში ტურისტების ჯგუფს უნიკალური შესაძლებლობა მიეცა, რომ მდედრი დათვისა და ვეფხვის ბრძოლისთვის ეცქირა რაჯასტანის შტატის ნაკრძალში „Ranthambhore Tiger Reserve“. დედა დათვი თავის ორ ბელთან ერთად წყალსაცავთან მივიდა, როდესაც იქვე მყოფმა უზარმაზარმა ვეფხვმა მოულოდნელად გადაწყვიტა, რომ დათვების ოჯახს თავს დასხმოდა. ბრძოლა სამი წუთის განმავლობაში გრძელდებოდა და დედა დათვი თავდაუზოგავად იცავდა შვილებს. ამ შერკინებას ტურისტების ბრბო ადევნებდა თვალს. მოშორებით მდგარი ადამიანები დედა დათვს გულშემატკივრობდნენ და აპლოდისმენტებით და შეძახილებით „ამხნევებდნენ“. „ეს იშვიათი შემთხვევაა, როცა ბევრმა ადამიანმა შეძლო საკუთარი თვალით ენახა ველურ ბუნებაში ვეფხვისა და დათვის ბრძოლა“, – ამბობს მომხდარის თვითმხილველი, ნაკრძალის თანამშრომელი ადიტია სინგჰი. ვეფხვის დამარცხების შემდეგ დათვმა ბელებთან ერთად ამაყად დატოვა ტურისტების აღფრთოვანებული ბრბო.

პეპელა სახელად – კამპა

2011-07-12T15:41:00.004+04:00

ეს პოსტი წარმოადგენს საკონკურსო ნამუშევარს ბლოგერების კონკურსისთვის “პეპელა სახელად – კამპა“

ფარვანა დილიდან უხასიათოდ იყო. არც სკოლაში წასვლაზე უფიქრია. არც ბრინჯის ბურთულას მიკარებია, რომელიც გუშინდელი ვახშმიდან მშობლებმა დილისთვის დაუტოვეს. ზანტი ნაბიჯით გავიდა თიხით შელესილი ოთახიდან და კალირ–კანდას ხის (ადგილობრივ დიალექტზე ხეს „მოატყუე კუჭი“ ჰქვია, მისი 1–2 ფოთლის შეჭმის შემდეგ ადამიანი თავს მაძღრად გრძნობს რამდენიმე დღის განმავლობაში) ჩრდილში დაჯდა. გოგონას, რომელსაც სულ ახლახანს 12 წელი შეუსრულდა, სინამდვილეში კამპა ჰქვია, მაგრამ მისი ენერგიული ხასიათისა და ცეკვით დიდი გატაცების გამო ფარვანა შეარქვეს. ფარვანას ხომ აღმოსავლეთის ქვეყნებში პეპელას ეძახიან. 3 წლიდან ხელები სულ გაშლილი აქვს და სულ ცეკვავს, თუ საოჯახო საქმეებით არ არის დაკავებული. ფარვანა მთელს ოჯახს უყვარს და სოფელშიც ყველას უხარია მისი დანახვა.

ფარვანას მამამ სანჯაი შარმამ შვილისთვის განკუთვნილ ბრინჯის ბურთულას ხელი არ ახლო და ისე წავიდა სოფლის სიახლოვეს მდებარე მაღაროში, სადაც ნახშირს ხელით მოიპოვებენ. სანჯაი ცალი თვალით თითქმის ვერაფერს ხედავს, მაგრამ უნდა იმუშაოს, რომ ოჯახიც გამოკვებოს და სამედიცინო ხარჯებიც დაფაროს. დედა ფარვანას უფროს ძმასთან, რანბირთან ერთად ბატონ არუნ პანდეისთან წასასვლელად ემზადება ადგილობრივ კლინიკაში. დოქტორმა რანბირს უნდა ურჩიოს, სად შეიძლება, რომ თირკმლის გადანერგვის ოპერაცია გაუკეთონ. თირკმელზე პრობლემების გამო 17 წლის რანბირმა მუშაობაც კი ვერ შეძლო და თუ ეშველება რამე, იქნებ ოჯახიც ცოტა ფეხზე დადგეს. დონორობას დედა აპირებს...

ჩრდილში მჯდარ ფარვანას მშობლების წუხანდელი საუბარი მოსვენებას არ აძლევდა. სანჯაის თუ თვალი არ ამოკვეთეს, სიბრმავე შეიძლება მეორე თვალზეც განუვითარდეს. თვალის დონორის შოვნაზე არც უფიქრიათ, რადგან რანბირს თირკმელს დედა უთმობს და კიდევ სხვა დონორზე ფიქრი ოჯახისთვის ზედმეტი ტვირთია. ჯობია სანჯაიმ უბრალოდ დაკარგოს ცალი თვალი. მაღაროში მაინც სიბნელეა და ცალი თვალიც ეყოფა სამუშაოდ. 1–2 წელიწადში აგერ ფარვანაც გასათხოვარი იქნება და მისი მზითვისთვის ერთი რუპიაც კი არ გააჩნიათ. 20 წლის რომ გახდება ფარვანა, უმზითვო შინაბერას ცოლად მოყვანა აღარავის მოუნდება...

ექიმისგან ფარვანას დედამ და ძმამ დამაიმედებელი ვერაფერი შეიტყვეს. დაღლილები ბრუნდებოდნენ შინ. რანბირი დედას ორი ნაბიჯით უსწრებდა და ქოხის ზღურბლზე გაშეშდა. როდესაც დედა მიუახლოვდა და შინ შესვლა სცადა, რანბირი არ გაინძრა. დედა აღელდა და ვაჟს ოთახისკენ უბიძგა. ფარვანა იატაკზე იწვა და კრუნჩხვები ტანჯავდა. გვერდით კი პესტიციდების შუშის ცარიელი ბოთლი ეგდო. ფარვანამ საწამლავი დალია. გაუბედურებულ დედას და ძმას უკან გაბრუნება მოუწიათ ექიმთან კლინიკაში, რომ გოგონა გადაერჩინათ. ფარვანამ ბატონი პანდეის ხელში საშინელი ტანჯვით დაასრულა ჯერ კიდევ ფრთებგაუშლელი სიცოცხლე.

კამპას თითქმის უწონო სხეულს კრემაცია მეორე დღეს ჩაუტარეს. მთელი სოფელი იყო მისული მდინარის პირას, სადაც ყველასთვის საყვარელი ფარვანა იფერფლებოდა. მზის ჩასვლის შემდეგ უბედური და გაწამებული ოჯახი შინ დაბრუნდა. არავის არაფერი უთქვამს. დილით ფარვანას დედამ გოგონას სასკოლო ჩანთას მოჰკრა თვალი ქოხის კუთხეში. გატანჯულ ქალს უხმოდ წასკდა ცრემლები. ჩანთაზე დაკეცილი ქაღალდი იდო...

თავის მოწამვლის წინ კამპამ წერილი დაწერა. ოჯახს თვითმკვლელობისთვის პატიებას სთხოვდა და ემუდარებოდა, რომ მისი თირკმელი რანბირისთვის გადაენერგათ, ხოლო თვალი მამისთვის...

(ნამდვილი ამბის მიხედვით. ეძღვნება 12 წლის მამპი სარკარს დასავლეთ ბენგალიიდან, რომელიც ცდილობდა მამისა და ძმისთვის სიცოცხლე გაეხანგრძლოვებინა)

რიქშები ინდოეთში ნავიგაციის სისტემებით აღიჭურვებიან

2011-07-05T12:28:00.002+04:00

ინდოეთის დედაქალაქში რიქშებს სანავიგაციო სისტემებს დაუყენებენ თაღლითობასთან ბრძოლის მიზნით. ელექტრონული რუკების დანიშნულება იქნება მგზავრებსა და მძღოლებს შორის დავის მოგვარება, რომლებსაც მგზავრები ხშირად ტყუილში ადანაშაულებენ, ხოლო თვითონ მძღოლები კი დაბალ ანაზღაურებაზე წუწუნებენ. შემდეგი ერთი კვირის განმავლობაში სანავიგაციო სისტემებს 250 სამბორბლიან სატრანსპორტო საშუალებას დაუყენებენ, ხოლო ივლისის ბოლოსთვის ახალი მოწყობილობებით აღიჭურვება 55 ათასი მოტორიქშა აღიჭურვება.

მოტორიქშას „ტუკტუკსაც“ ეძახიან ალბათ იმ დამახასიათებელი ხმის გამო, რომელსაც ეს სატრანსპორტო საშუალება მუშაობის დროს გამოსცემს. ტუკტუკით მგზავრობა სინამდვილეში ძალიან მოსახერხებელი და იაფია და ყოველ მათგანში დაყენებულია მრიცხველები, რომლითაც მგზავრს შეუძლია აკონტროლოს გავლილი გზაზე დახარჯული თანხა. იმ შემთხვევაში, თუ დანიშნულების ადგილამდე გზა დაახლოებით იცი, მძღოლთან მოლაპარაკებაც შეიძლება, თუმცა უმეტესწილად მაინც მგზავრობის საფასური მრიცხველის ჩვენებაზეა დამოკიდებული. მაგრამ მრიცხველზე გამოსახული თანხა, ზოგიერთ შემთხვევაში რიქშას ხელს არ უშლის, რომ მგზავრებს, განსაკუთრებით უცხოელებს, დამატებით სთხოვოს თანხა და სწორედ აქ იწყება წუწუნი დაბალ ანაზღაურებაზე, შორეულ სოფელში მცხოვრებ დიდ ოჯახზე და ცხოვრების გაძვირებაზე.

ახალი სანავიგაციო ტექნიკა დანიშნულების ადგილამდე უმოკლესი გზის არჩევის საშუალებას მისცემს მგზავრს. მაგრამ ამის გარდა სხვა სიახლეებიც არის. ადგილობირვმა ხელისუფლებამ გადაწყვიტა ნამდვილი ომი გამოუცხადოს უხეშობას, ძალადობას და სექსუალურ შეწუხებას. მიუხედავად იმისა, რომ სამოგზაუროდ ინდოეთი სამხრეთ აზიის ერთერთი ყველაზე უსაფრთხო ქვეყანაა, იმის გამო, რომ მოსახლეობა ზედმეტად ჭრელია, სხვადასხვა ენებზე საუბრობს, სხვადასხვა აღმსარებლობას მისდევს და სხვადასხვა ცხოვრებისეული ტრადიციები გააჩნიათ, მოგზაურთა მიმართ უხეშობის შემთხვევებიც ფიქსირდება. მართალია, ასეთი შემთხვევები ერთეულია და თითქმის ყოველი მათგანი საერთაშორისო პრესაში დიდი აჟიოტაჟით განიხილება, როგორც ჩანს ხელისუფლებამ გადაწყვიტა, რომ ასეთ შემთხვევებსაც მოუღოს ბოლოს ტურისტებისთვის მაქსიმალური კომფორტის შესაქმნელად. ამის ერთერთი მაგალითია ასევე ტუკტუკებში სასიგნალო ღილაკის დაყენება, რომლითაც ქალებს და ასევე უცხოელ ტურისტებს შესაძლებლობა ექნებათ პოლიცია გამოიძახონ.

ტუკტუკების მძღოლების უმრავლესობას ეს ახალი იდეები მაინც და მაინც არ აღაფრთოვანებს. საქმე იმაშია, რომ ახალი ნავიგატორების ფასი მათი თითქმის 2 თვის ხელფასს უტოლდება. ამასთან დაკავშირებით მთავრობამ რიქშებს მოწყობილობის ქირით აღება შესთავაზა მცირე თანხის საფასურად. აქციის მიზანია, ერთის მხრივ, რიქშების რეპუტაციის გამოსწორება, და მეორე მხრივ, მათთვის საშუალების მიცემა უფრო მეტი შემოსავალი მიიღონხარისხის გაუმჯობესებისა და შესაბამისად, მომსახურეობის ფასის გაზრდის მიზნით. მოტორიქშას მომსახურეობა 10-15 კილომეტრ მანძილზე დაახლოებით 2 აშშ დოლარამდე ჯდება.

ინდურ ტაძარში უზარმაზარი განძი აღმოაჩინეს

2011-07-04T14:15:00.002+04:00

ასეულობით კილოგრამი ოქროს და ვერცხლის მონეტები, ბრილიანტები, მარგალიტები და სხვა ძვირფასი ნივთები იპოვეს ინდოეთის სამხრეთში, ქერალას შტატში პადმანაბჰასვამის ტაძრის დალუქული სათავსოების გახსნის შედეგად. გაზეთ Hindu–ს ცნობით, ეს ტაძრები ტრავანკორის სამთავროს მაჰარაჯებს ეკუთვნოდათ.

განძი 19–ე საუკუნეში დალუქეს. ტაძრის ამოშენებული სათავსოების ინსპექცია 27 ივნისს დაიწყო. სათავსოების ნაწილი ცარიელი აღმოჩნდა, ზოგიერთში კი ნაკლები ფასეულობის მქონე საგნებიც იპოვეს. სპეციალისტები ვარაუდობენ, რომ ეს განძეული ღმერთ ვიშნუსათვის მირთმეული შესაწირია, რომელიც საუკუნეების განმავლობაში გროვდებოდა. მეცნიერთა დიდი ინტერესი დაიმსახაურა მონეტებმა, რომლებიც მთელი მსოფლიოდან შედიოდა, მათ შორის ავსტრალიიდან, ვენეციიდან, ბრიტანეთის ოსტ–ინდური კომპანიიდან, მეზობელი მაისურის სამთავროდან.

ქერალას შტატის ადმინისტრაციამ, რომლის ტერიტორიაზეც მდებარეობს ეს ტაძარი, მისი დაცვა გააძლიერა. ამიერიდან აღმოჩენილი სიმდიდრის ოდენობის მიხედვით, პადმანაბჰასვამის ტაძარი თავისუფლად გაუტოლდება ანდჰრა–პრადეშის შტატის ცნობილ ვენკატეშვარას ტაძარს. როგორც ვარაუდობენ, აღმოჩენილი განძის საერთო ღირებულება, მისი ისტორიული ფასეულობის გარეშე, 20 მილიარდ ამერიკულ დოლარს აღემატება.

ნაპრალები და ღრმულები ინდოეთის მიწაზე

2011-06-27T19:14:00.000+04:00

აშშ–ში მცხოვრებმა ინდოელმა მეცნიერმა რამეშ სინგჰმა მდინარეების ინდისა და განგის დაბლობში აღმოსავლეთიდან დასავლეთის მიმართულებით მიწაში უცნაური ფართო ნაპრალების და ღრმულების გაჩენის შესახებ განაცხადა. რამეშ სინგჰი, რომელიც კარგად ერკვევა ამ მიდამოების სეისმურ მდგომარეობაში, ამბობს, რომ ნაპრალები უტარ პრადეშის შტატის რამდენიმე რაიონში გაჩნდა. ამის შესახებ წერს thewatchers.adorraeli.com. "მოვუწოდებ ინდოეთის მთავრობას, რომ ამ რეგიონში სეისმოლოგიური აქტიურობის მონიტორინგი მოახდინოს სავარაუდო ფართომასშტაბიანი კატასტროფის შესახებ წინასწარი გაფრთხილების მიზნით", – ამბობს რამეშ სინგჰი.

აიშვარია და აბჰიშეკი პირველ შვილს ელოდებიან

2011-06-22T15:39:00.000+04:00

აბჰიშეკ ბაჩანის მამამ, ბოლივუდის ცოცხალმა ლეგენდამ ამიტაბჰ ბაჩანმა თავის მიკრო–ბლოგზე ტვიტერზე დაწერა: "სიახლე. მალე ბაბუა გავხდები. აიშვარია ფეხმძიმედაა... ძალიან ბედნიერი და აღელვებული ვარ".

მიუხედავად იმისა, რომ ინდურ ფილმებზე და ბოლივუდზე ბოლო დროს ნაკლებად ვწერ, რადგან ამ თემაზე საკმარისი ბლოგები არსებობს, არ შემეძლო ამ სიახლეს არ გამოვხმაურებოდი. ჯერ კიდევ კანის ფესტივალზე გასული აიშვარიას სურათების ნახვისას ეჭვი შემეპარა, რომ "აქ ყველაფერი სუფთად არ იყო", რადგან მსახიობს, რომელიც ბოლივუდის ერთ–ერთ პრიმა მსახიობად ითვლება, აშკარად ბევრი ჰქონდა წონაში მომატებული. თუმცა იმ პერიოდში პრესაში ხმა არავის ამოუღია.ალბათ ყველა ერიდებოდა ჭორების გავრცელებას. ამჯერად კი აიშვარიას და მისი ოჯახის ფანებს ნამდვილად გაუმართლა.

37 წლის აიშვარიასთვის და 35 წლის აბჰიშეკისთვის ეს პირველი შვილი იქნება. მათ 2007 წელს იქორწინეს. 1994 წელს აიშვარია რაიმ "მის მსოფლიოს" ტიტული მიიღო. იგი 40–მდე ფილმშია გადაღებული, მათ შორის რამდენიმე ჰოლივიდურ ფილმშიც. თუ გოგო იქნება, იმედია დედასაც კი აჯობებს სილამაზით.

კიდევ ერთი დღე ინდოეთთან ერთად – თბილისი

2011-06-21T13:38:00.002+04:00

საქართველო-ინდოეთის კულტურული ურთიერთობის ასოციაცია „ბჰარატი“–ს თაოსნობით თბილისში, ნიკოლოზ ბარათაშვილის სახლმუზეუმში საზეიმო საღამო მოეწყო სახელწოდებით „კიდევ ერთი დღე ინდოეთთად ერთად“. შეხვედრაზე მოწვეულ სტუმრებს შორის იყო ინდოეთის ელჩი სომხეთსა და საქართველოში აჩალ მალჰოტრა. შესრულდა ქართული და ინდური სიმღერები და ცეკვები, წაიკითხეს ქართული ლექსები და ინდური პოემები. ინდურ ცეკვებს და სიმღერებს ასრულებდა ასოციაციასთან არსებული ანსამბლი ნინო კრავეიშვილის ხელმძღვანელობით. დამსწრე საზოგადოების განსაკუთრებული აპლოდისმენტები დაიმსახურა მომღერალმა თემურ ციკლაურმა. ინდოეთის ელჩს ინგლისურ ენაზე მიმართა ჩოხოსან რაინდთა დასის ხელმძღვანელმა, პროფესორმა გოგი დოლიძემ.

ფოტოები გადაღებულია ფოტოგრაფ გურამ მურადოვის მიერ.